Hallo bloglezers!
De tweede rotnacht achter de rug :( Slapen is echt een groot probleem de afgelopen nachten. Veel pijn, maar ook veel zorgen. Zorgen over hoe ik mijn gezin deze maand weer met een beetje eten door kan halen. We hebben gewoon een week over, ipv geld over. Van geld word je niet gelukkig, maar het is toch noodzakelijk om het te hebben om eten te kopen. Voor je gezin. Om overeind te blijven. Onvoorstelbaar hoe het kan lopen. Onder het minimum een uitkering krijgen en geen instantie die het aanvult. UWV stuurt me naar de gemeente, en de gemeente stuurt me doodleuk weer terug. De enige die ons wil bijstaan is de voedselbank, waar R nu heengaat. Extra, want op vrijdag hebben we normaal de ophaaldag. #hulde!!! Werkelijk waar, het is niet te geloven in deze stomme rotwereld, waarin de Tweede Kamer nog durft te klagen met hun inkomen van 7300 euro per maand!!! Want ze moeten 170 euro inleveren! Ze mogen ruilen met mijn gezin hoor. Dan krijgen ze 1049 euro per maand waar ze alles voor moeten doen!!! Pfffft.
Sorry, maar dit moest ook even op mijn blog. Gewoon omdat ik vind, dat sinds ik ziek ben, sinds ze de PGB van mijn zoon hebben afgepakt, wij in een situatie zijn belandt, die we niet verdienen. Want mijn partner krijgt geen uitkering meer, zelf ontslag genomen, betekent je leven lang op de blaren zitten. En werken wil hij best, maar hij kan niet meer (zwaar hart- en vaatpatiént) Steeds bij je moeder moeten aankloppen kan ook niet. Zij heeft het ook niet breed. Gelukkig hebben we een super lieve eigenaresse van de voedselbank die R extra laat komen. Maar vertel mij niet, wat zelfs familie van mij beweert, dat armoede niet bestaat!!!
Het gaat dus niet zo heel lekker hier. Als ik niet helemaal mezelf ben, sorry, dan weten jullie waar het door komt. Ik doe mijn best om #chronisch positief te blijven, maar dat is verdomd moeilijk met zo weinig inkomen. Eindelijk is de huurtoeslag toegekend. Dat is een klein lichtpuntje. En dan maar hopen dat we niet teveel krijgen, want dan moet je weer terug betalen. Maar wat is veel. Als je slechts 124 euro per maand overhoudt om van te eten en te drinken?
Sorry voor mijn klaagzang vandaag....maar je hoeft het niet te lezen, het is voor mij mijn dagboek om mijn frustratie te uiten. Dit is de link waar in dus inderdaad pisLINK van werd vanmorgen:
http://nos.nl/artikel/448480-armoede-in-nederland-blijft-stijgen.html
Lfssssssss
dinsdag 12 februari 2013
zondag 10 februari 2013
10 februari 2013
Hallo bloglezers,
En zo gaan er dan weer 5 dagen overheen. Nu weet ik ook weer waarom ik vroeger het nooit kon volhouden om een dagboek te schrijven. Maar ik dacht dat je dan elke dag moest schrijven. Gelukkig is die gedachte wel weg en kan ik schrijven wanneer ik daar tijd, zin of een aanleiding voor heb.
Tussentijds ben ik weer voor de kanteltafeltest naar Dr. Visser geweest. Alle gegevens gaat hij nu verzamelen die hij van mij heeft, en 14 febr heb ik een belafspraak en dan hoor ik hoe of wat verder. Carnitene wel al verhoogd naar 2xdgs 4 tbl. Ook J is geweest en zij is ook blij met een arts die haar klachten niet afdoet met als het tussen de oren zou zitten. Hij was erg serieus en heeft een heel aantal onderzoeken voor haar gepland. Het was donderdag een lange dag. Vrijdag had ik nog niet zo'n last van een terugslag, op veel verzuring en pijn na. Maar dat kan ook komen door de wereldreis naar A'dam en terug. We rijden op zo'n dag toch gauw 500km. Dit keer heeft J gereden, maar als zij testen heeft of onderzoeken, zal ze de reis niet redden door vermoeidheid en verzuring. Dus dan nemen we R mee als chauffeur.
Gisteren heb ik het volgende op mijn FB gezet, en omdat ik weet dat iedereen hier meeleest, denk ik dat het goed is als ik het hier ook neerzet.
"Soms moet je van iemand afscheid nemen om te voorkomen dat je afscheid van jezelf moet nemen!"
En zo was het met mijn FB-broer... helaas. Maar de keuzes die je soms maakt zijn niet makkelijk.
Dit moest ik toch even kwijt. Ik kan namelijk niet mijn zoon laten vallen voor een vriendschap. Dat doe ik niet. Daar ben ik teveel gewoon moeder voor. Jammergenoeg ben ik daarna in een kwaad daglicht gesteld en dat doet zeer. Ik ben er overheen gestapt en verder gegaan. Maar eerlijk was en is het niet. Het maakte het ook niet makkelijker, maar ik moet verder. Met mensen die in me geloven, me vertrouwen en weten dat ik opvoeding combineer met vriendschappen. ♥ ♥ ♥
"in tranen geschreven" ... XXX
wat stabiel leek
werd chaos
nu wordt wat chaos leek
weer stabiel.
Verder ook leuk nieuws! H heeft gisteren voor het eerst een proefles gehad autorijden! Het was een leuke aanbieding destijds 2 uur rijden voor de prijs van 1 uur. Het was ook een goede test, om te kijken of hij het zou aankunnen in combinatie met het Syndroom van Gilles de la Tourette. De instructeur kwam enthousiast terug. Het ging hartstikke goed! Zó trots op mijn kanjer! Hij mag nu van ons van de laatste kinderbijslagen zijn rijbewijs B gaan halen. Het enige is, dat H wel ivm de medicijnen voor zijn GTS en PDD/NOS, een medische keuring moet ondergaan en daar een bewijs van hebben. Hij zag totaal geen problemen, dus dat komt goed! H zelf vond het ook heel gaaf om te doen, en zelfs wat onwerkelijk dat hij na ál die jaren dat hij al auto wil rijden (hihihi) achter het stuur had gezeten. Hij was trots op zichzelf, en dát is ook héél belangrijk natuurlijk!!!
Vandaag is mijn liefste maatje jarig! Zo heerlijk dat ik zijn 47e verjaardag tot een mooie dag mag maken :) R en ik hebben hem verwend met een kleinigheidje via de post, gelukkig is dat gisteren aangekomen!! Ik hoop dat hij zich écht jarig mag voelen vandaag! Hij heeft een enorme zware periode achter de rug en voor de boeg, dus vandaag alleen maar genieten voor hem hoop ik!
Morgen zou mijn vader jarig zijn geweest. Samen met mijn moeder besloten dat we zijn verjaardag niet meer vieren, maar wel zijn geboortedag. Die was 11 februari 1934. Wat zou ik hem nog graag een knuffel geven en hem willen horen zeggen: het komt goed, Jonkie...♥♥♥
Maar dat is niet meer mogelijk, toch voelt hij heel dichtbij...en op zulke dagen dan ook zo ver weg. Maar ik wéét dat hij bij ons is!!! Hou van je, papa*!!!
Ik denk dat ik het hier maar bij laat voor deze keer. Ik heb sinds gisteren wel de terugslag van afgelopen donderdag, maar dat laat ik over me heen komen. Vannacht bijvoorbeeld ontzéttend slecht geslapen, maar dat halen we misschien vanmiddag wel weer in met een tukkie. Wie zal het zeggen.
Lfsssssssssss
Ik sluit af met een trailer van the Voices from the Shadow. Een documentaire over ME, die je kunt bestellen. Ik hoop dat mijn bloglezers 5 minuutjes van hun tijd willen nemen om dit te zien en te willen verspreiden! En ik hoop dat ik snel de €24 heb, zodat ik de drie dvd's die ik heb besteld toegestuurd kan krijgen.
En zo gaan er dan weer 5 dagen overheen. Nu weet ik ook weer waarom ik vroeger het nooit kon volhouden om een dagboek te schrijven. Maar ik dacht dat je dan elke dag moest schrijven. Gelukkig is die gedachte wel weg en kan ik schrijven wanneer ik daar tijd, zin of een aanleiding voor heb.
Tussentijds ben ik weer voor de kanteltafeltest naar Dr. Visser geweest. Alle gegevens gaat hij nu verzamelen die hij van mij heeft, en 14 febr heb ik een belafspraak en dan hoor ik hoe of wat verder. Carnitene wel al verhoogd naar 2xdgs 4 tbl. Ook J is geweest en zij is ook blij met een arts die haar klachten niet afdoet met als het tussen de oren zou zitten. Hij was erg serieus en heeft een heel aantal onderzoeken voor haar gepland. Het was donderdag een lange dag. Vrijdag had ik nog niet zo'n last van een terugslag, op veel verzuring en pijn na. Maar dat kan ook komen door de wereldreis naar A'dam en terug. We rijden op zo'n dag toch gauw 500km. Dit keer heeft J gereden, maar als zij testen heeft of onderzoeken, zal ze de reis niet redden door vermoeidheid en verzuring. Dus dan nemen we R mee als chauffeur.
Gisteren heb ik het volgende op mijn FB gezet, en omdat ik weet dat iedereen hier meeleest, denk ik dat het goed is als ik het hier ook neerzet.
"Soms moet je van iemand afscheid nemen om te voorkomen dat je afscheid van jezelf moet nemen!"
En zo was het met mijn FB-broer... helaas. Maar de keuzes die je soms maakt zijn niet makkelijk.
Dit moest ik toch even kwijt. Ik kan namelijk niet mijn zoon laten vallen voor een vriendschap. Dat doe ik niet. Daar ben ik teveel gewoon moeder voor. Jammergenoeg ben ik daarna in een kwaad daglicht gesteld en dat doet zeer. Ik ben er overheen gestapt en verder gegaan. Maar eerlijk was en is het niet. Het maakte het ook niet makkelijker, maar ik moet verder. Met mensen die in me geloven, me vertrouwen en weten dat ik opvoeding combineer met vriendschappen. ♥ ♥ ♥
"in tranen geschreven" ... XXX
wat stabiel leek
werd chaos
nu wordt wat chaos leek
weer stabiel.
Verder ook leuk nieuws! H heeft gisteren voor het eerst een proefles gehad autorijden! Het was een leuke aanbieding destijds 2 uur rijden voor de prijs van 1 uur. Het was ook een goede test, om te kijken of hij het zou aankunnen in combinatie met het Syndroom van Gilles de la Tourette. De instructeur kwam enthousiast terug. Het ging hartstikke goed! Zó trots op mijn kanjer! Hij mag nu van ons van de laatste kinderbijslagen zijn rijbewijs B gaan halen. Het enige is, dat H wel ivm de medicijnen voor zijn GTS en PDD/NOS, een medische keuring moet ondergaan en daar een bewijs van hebben. Hij zag totaal geen problemen, dus dat komt goed! H zelf vond het ook heel gaaf om te doen, en zelfs wat onwerkelijk dat hij na ál die jaren dat hij al auto wil rijden (hihihi) achter het stuur had gezeten. Hij was trots op zichzelf, en dát is ook héél belangrijk natuurlijk!!!
Vandaag is mijn liefste maatje jarig! Zo heerlijk dat ik zijn 47e verjaardag tot een mooie dag mag maken :) R en ik hebben hem verwend met een kleinigheidje via de post, gelukkig is dat gisteren aangekomen!! Ik hoop dat hij zich écht jarig mag voelen vandaag! Hij heeft een enorme zware periode achter de rug en voor de boeg, dus vandaag alleen maar genieten voor hem hoop ik!
Morgen zou mijn vader jarig zijn geweest. Samen met mijn moeder besloten dat we zijn verjaardag niet meer vieren, maar wel zijn geboortedag. Die was 11 februari 1934. Wat zou ik hem nog graag een knuffel geven en hem willen horen zeggen: het komt goed, Jonkie...♥♥♥
Maar dat is niet meer mogelijk, toch voelt hij heel dichtbij...en op zulke dagen dan ook zo ver weg. Maar ik wéét dat hij bij ons is!!! Hou van je, papa*!!!
Ik denk dat ik het hier maar bij laat voor deze keer. Ik heb sinds gisteren wel de terugslag van afgelopen donderdag, maar dat laat ik over me heen komen. Vannacht bijvoorbeeld ontzéttend slecht geslapen, maar dat halen we misschien vanmiddag wel weer in met een tukkie. Wie zal het zeggen.
Lfsssssssssss
Ik sluit af met een trailer van the Voices from the Shadow. Een documentaire over ME, die je kunt bestellen. Ik hoop dat mijn bloglezers 5 minuutjes van hun tijd willen nemen om dit te zien en te willen verspreiden! En ik hoop dat ik snel de €24 heb, zodat ik de drie dvd's die ik heb besteld toegestuurd kan krijgen.
Voor Nederland kunt u per mail bestellen:
via contact@me-cvsvereniging.nl
per post via ME/cvs Vereniging 4e Hambaken 89 5231 TX Den Bosch
of telefonisch via 073 6425864
dinsdag 5 februari 2013
05 februari 2013
Hallo bloglezers,
Na een enerverende, drukke, emotionele rollercoaster gisteren, vandaag rust zoeken en vinden. De zon schijnt regelmatig, het verwarmt mijn hart en mijn ziel. Na weer een emotionele reis, zei iemand: "ik doe wat ik denk dat goed voor me is". En dat is precies mijn levenswijze. Het pakt samen hoe ik nu mijn Leven zie en leef. Anderen mogen een mening hebben. Luisteren naar elkaar is in deze tijd enorm moeilijk geworden. Het wordt vaak overstemd door meningen die gevormd worden door wat gezien, gehoord en gezegd is. Levensstijlen hoeven niet veranderd te worden, begrip en "Leven en laten Leven" zou bij een ieder op zijn plaats zijn. Mij geeft het in ieder geval heel veel rust. Of het nu mensen zijn die dichtbij me staan, of juist iets verder weg, ik moet me niet meer druk maken over wat "men" vindt. Ieder zoekt zijn eigen weg in dit Leven en als men bovenstaande volgt, komen we allemaal verder. De trein van je Leven rijdt verder. Soms stappen er mensen in, stappen er ook weer mensen uit, sommigen blijven je leven lang in je trein en anderen redden het niet tot het Eind. Het heeft altijd een reden, en die reden hoef je niet altijd te weten. Te weten dat het zo is, omdat wegen splitsen, door andere Levensstijlen, andere meningen of ideeën, het is goed zoals het is.
Vandaag een rustige dag. Geen planning op het program. Net even fijn mijn moeder gesproken via Skype. Mijn zus dankbaar dat ze dit voor ons, mijn moeder en mij, heeft verzorgd. Het is nu een stuk makkelijker, en zo spreek ik haar ook vaker. Zie ik haar ook vaker. Ze is mijn motor in het Leven. Dat was ze samen met mijn vader, maar nu doet ze het alleen. En wat een bewondering heb ik voor haar! Aanstaande maandag is alweer mijn vader's 6e verjaardag die we niet meer kunnen vieren zoals we gewend waren. De tijd gaat door. Mijn vader is wel van de Trein van het Leven gestapt, maar leeft bij mijn moeder, mijn zus en mij en onze gezinnen door in onze harten. Mama, ik ben super trots op je en ik ben heel dankbaar dat ik je dochter mag zijn!
Morgenmiddag krijgen we de psycholoog van H op bezoek, ben benieuwd of hij al nieuws heeft m.b.t. begeleid wonen waar mijn zoon heel graag heen wil.
En donderdag is een reisdag. Ik heb om half één mijn afspraak bij Dr.Visser, en J om half twee. Dus op naar Amsterdam. Jullie zullen onze belevenissen wel lezen.
Geniet van de dag, sterkte voor de zieken #griep etc.
Lfsssss
Na een enerverende, drukke, emotionele rollercoaster gisteren, vandaag rust zoeken en vinden. De zon schijnt regelmatig, het verwarmt mijn hart en mijn ziel. Na weer een emotionele reis, zei iemand: "ik doe wat ik denk dat goed voor me is". En dat is precies mijn levenswijze. Het pakt samen hoe ik nu mijn Leven zie en leef. Anderen mogen een mening hebben. Luisteren naar elkaar is in deze tijd enorm moeilijk geworden. Het wordt vaak overstemd door meningen die gevormd worden door wat gezien, gehoord en gezegd is. Levensstijlen hoeven niet veranderd te worden, begrip en "Leven en laten Leven" zou bij een ieder op zijn plaats zijn. Mij geeft het in ieder geval heel veel rust. Of het nu mensen zijn die dichtbij me staan, of juist iets verder weg, ik moet me niet meer druk maken over wat "men" vindt. Ieder zoekt zijn eigen weg in dit Leven en als men bovenstaande volgt, komen we allemaal verder. De trein van je Leven rijdt verder. Soms stappen er mensen in, stappen er ook weer mensen uit, sommigen blijven je leven lang in je trein en anderen redden het niet tot het Eind. Het heeft altijd een reden, en die reden hoef je niet altijd te weten. Te weten dat het zo is, omdat wegen splitsen, door andere Levensstijlen, andere meningen of ideeën, het is goed zoals het is.
Vandaag een rustige dag. Geen planning op het program. Net even fijn mijn moeder gesproken via Skype. Mijn zus dankbaar dat ze dit voor ons, mijn moeder en mij, heeft verzorgd. Het is nu een stuk makkelijker, en zo spreek ik haar ook vaker. Zie ik haar ook vaker. Ze is mijn motor in het Leven. Dat was ze samen met mijn vader, maar nu doet ze het alleen. En wat een bewondering heb ik voor haar! Aanstaande maandag is alweer mijn vader's 6e verjaardag die we niet meer kunnen vieren zoals we gewend waren. De tijd gaat door. Mijn vader is wel van de Trein van het Leven gestapt, maar leeft bij mijn moeder, mijn zus en mij en onze gezinnen door in onze harten. Mama, ik ben super trots op je en ik ben heel dankbaar dat ik je dochter mag zijn!
Morgenmiddag krijgen we de psycholoog van H op bezoek, ben benieuwd of hij al nieuws heeft m.b.t. begeleid wonen waar mijn zoon heel graag heen wil.
En donderdag is een reisdag. Ik heb om half één mijn afspraak bij Dr.Visser, en J om half twee. Dus op naar Amsterdam. Jullie zullen onze belevenissen wel lezen.
Geniet van de dag, sterkte voor de zieken #griep etc.
Lfsssss
zondag 3 februari 2013
03 februari 2013
Hallo bloglezers,
Vandaag een blog van een MEdelotgenote die mij enorm aangreep en ik denk dat het voor velen herkenbaar is, en voor de lezers van de blog erg duidelijk. Dank aan ©AnoukHolthuis. Er staat copyright op, dus geen recht tot kopiëren en gebruik zonder toestemming van de schrijfster!!!
ME voor mij is:
Posted on februari 2, 2013
8
ME voor mij is:
Nooit weten waar ik aan toe ben…
Teleurgesteld worden door mijn lijf…
Leven met klachten en beperkingen die door nagenoeg niemand die gewoon gezond is echt begrepen (kunnen) worden in de hoedanigheid en ernst dat ze er zijn…
Soms zo uitgeput zijn dat een arm optillen al teveel is en alleen ademhalen nog te doen is, naast liggen, in stilte, in het donker…
Mezelf keer op keer oppakken en vol goede moed verder gaan.
Me gevangen voelen in mijn lijf…
Meestal helder van geest zijn en zin hebben in de dingen waar iedereen zin in heeft om te doen.
Blij worden van een keer boodschappen hebben kunnen doen.
Blij worden van een keer gekookt te hebben.
Blij worden van iemand die aan je denkt en een kaartje heeft gestuurd.
In eenzaamheid leven vooral als ik me fysiek erg slecht voel.
Geen erkenning krijgen door vele artsen en instanties, een continu gevecht moeten leveren voor je recht wat meestal dan niet eens aan jou kant valt.
Me zo nu en dan in de val laten lokken om mezelf te verantwoorden waarom ik iets niet kan…Rustig proberen uitleggen en hopen dat diegene het begrijpen zal, of op zijn minst aannemen wilt en niet door onbegrip mijn kunnen in twijfel trekt…
Af en toe extreem prikkelovergevoelig zijn…
Angst meedragen voor nog verdere achteruitgang…
Dromen hebben, weer naar dingen toewerken, en vervolgens vallen ze (gedeeltelijk) in duigen omdat ik ineens een periode stuk minder kan en me weer uitgeput voel… Om nadien, dagen, weken, maanden, weer opnieuw de dromen te durven oppakken.
In onzekerheid leven…
De grootste uitdaging ooit!
Positief en blij leven tot ik onder mijn grens van fysiek welbevinden zit…dan lukt het me niet goed.
Trots zijn op mezelf en hoe ik het doe.
Trots zijn op hoe positief ik meestal ben en hoe ik kan genieten van kleine dingen vaak.
Enorme veerkracht nodig hebben om alle ups en vooral downs weer op te vangen.
Weten dat er mensen zijn die mijn leven te zwaar vinden…
Voelen dat er mensen zijn die oordelen over en vinden dat ik, en met mij meerdere in soortgelijke situaties, niet sterk genoeg omgaan met het ziek zijn…Het gevoel krijgen dat zij denken dat ze er zelf beter mee om zouden gaan…
Vaak mijn hart willen luchten als het fysiek slechter gaat met me…
Een actieve copingstijl hebben voor situaties maar die niet kunnen hanteren gezien deze ziekte…
Af en toe heel graag mensen om me heen willen hebben, ook al weet ik dat ik geen contact ‘verdragen’ kan.
Het missen om erop uit te kunnen gaan met vrienden.
Me bezwaard voelen, vooral als ik onder die fysieke grens kom en me dan niet lekker meer in mijn vel voel zitten en emotioneler raak…
Enorm dankbaar zijn voor alles wat wel kan en de momenten dat er meer dingen lukken.
Enorm dankbaar zijn voor de hulp die langskomt en mijn lieve vrienden die er zijn en mijn moeder, broer en zusje.
Enorm blij zijn met lotgenoten, omdat zij me écht begrijpen en ik aan één woord genoeg heb.
Enorm blij zijn met social media, wat nu een deel van mijn leven is geworden, een sociaal leven, een uitlaatklep.
Houden van het LEVEN.
Lfssssssssssss
zaterdag 2 februari 2013
02 februari 2013
Hallo bloglezers,
Ik krijg steeds meer bloglezers die geen contact met mij willen, maar zeker mijn blog zullen blijven volgen. Als je denkt zo je tijd te moeten in te vullen, mijn blog is openbaar, dus ga je gang.
Lamgeslagen. Dat is het enige woord dat ik weet wat bij mijn gemoedstoestand hoort. Afgewezen worden omdat je uitleg geeft. Alleen die uitleg past niet in het straatje. En dan krijg je dit. Maar ik heb geen keus om een andere straat te kiezen. Eerst een mail. Ja, dat is bezorgdheid, word je verteld. Nu wel? Waarom? Ik ben al vanaf 2009 thuis van werk. Niet omdat ik dat wel goed vind zo. Nee, ik heb een ziekte. Leven met ME. Maar ME is niet bekend, wel erkend door de WHO, maar waarom zou je moeite doen om je daarin te verdiepen. Maar het is nu zo gegaan, als dat ik de schuld heb. Van wederom de breuk. Eén ding, ik ben de schuldige niet van mijn ziekte waar ik al vanaf mijn 14e mee worstel.
Voor mij is deze breuk nu definitief. Hoe het straks moet weet ik niet, we zullen zien. Laat het wel aan de ander over. Ik ben bedlegerig. Ik heb geen energie. Laten we het daar maar op houden. Er zijn dus sowieso al een aantal mensen hier op deze wereldbol, die mij nooit begrepen hebben en daar ook geen moeite voor willen doen. Dan niet. Ik kan mijn energie beter gebruiken. Lees rustig mijn blog mee, als je toch niks beters te doen hebt, dan mij te volgen. Ik heb niks te verbergen. Mijn líchaam verbergt een ziekte. Een onzichtbare ziekte.Maar medelijden hoef ik niet, er zijn er genoeg die mij accepteren en respecteren.
Ik laat het nu achter me, ik laat het nu los. Ik moet wel. Ik heb maar weinig energie en die heb ik voor mezelf nodig. En voor mensen die mijn onzichtbare ziekte wel zien, oftewel mij wel accepteren en respecteren wie ik ben. Ik ben ik.
Een bloedband
zorgt ervoor dat je familie bent
Toch houdt zo'n band geen stand
als je elkaar niet kent
Al leef je al heel lang naast elkaar
begrip is een heel ander gevoel
Oordelen, veroordelen is snel het gebaar
gedachteloos, pijnlijk, geen verstaan, koel.
Ik kies voor mijn eigen familie
het is me opgedrongen
Waarschijnlijk dat ik het anders zie
dan is dat zo, gedwongen.
Kiezen voor mezelf is wat overblijft
hoe moeilijk dat ook is
blij met familie die ik zelf kies en mij verblijdt
En medelijden nee dank je wel, dat is geen gemis!
©marb
Lfssssssss
Ik krijg steeds meer bloglezers die geen contact met mij willen, maar zeker mijn blog zullen blijven volgen. Als je denkt zo je tijd te moeten in te vullen, mijn blog is openbaar, dus ga je gang.
Lamgeslagen. Dat is het enige woord dat ik weet wat bij mijn gemoedstoestand hoort. Afgewezen worden omdat je uitleg geeft. Alleen die uitleg past niet in het straatje. En dan krijg je dit. Maar ik heb geen keus om een andere straat te kiezen. Eerst een mail. Ja, dat is bezorgdheid, word je verteld. Nu wel? Waarom? Ik ben al vanaf 2009 thuis van werk. Niet omdat ik dat wel goed vind zo. Nee, ik heb een ziekte. Leven met ME. Maar ME is niet bekend, wel erkend door de WHO, maar waarom zou je moeite doen om je daarin te verdiepen. Maar het is nu zo gegaan, als dat ik de schuld heb. Van wederom de breuk. Eén ding, ik ben de schuldige niet van mijn ziekte waar ik al vanaf mijn 14e mee worstel.
Voor mij is deze breuk nu definitief. Hoe het straks moet weet ik niet, we zullen zien. Laat het wel aan de ander over. Ik ben bedlegerig. Ik heb geen energie. Laten we het daar maar op houden. Er zijn dus sowieso al een aantal mensen hier op deze wereldbol, die mij nooit begrepen hebben en daar ook geen moeite voor willen doen. Dan niet. Ik kan mijn energie beter gebruiken. Lees rustig mijn blog mee, als je toch niks beters te doen hebt, dan mij te volgen. Ik heb niks te verbergen. Mijn líchaam verbergt een ziekte. Een onzichtbare ziekte.Maar medelijden hoef ik niet, er zijn er genoeg die mij accepteren en respecteren.
Ik laat het nu achter me, ik laat het nu los. Ik moet wel. Ik heb maar weinig energie en die heb ik voor mezelf nodig. En voor mensen die mijn onzichtbare ziekte wel zien, oftewel mij wel accepteren en respecteren wie ik ben. Ik ben ik.
Een bloedband
zorgt ervoor dat je familie bent
Toch houdt zo'n band geen stand
als je elkaar niet kent
Al leef je al heel lang naast elkaar
begrip is een heel ander gevoel
Oordelen, veroordelen is snel het gebaar
gedachteloos, pijnlijk, geen verstaan, koel.
Ik kies voor mijn eigen familie
het is me opgedrongen
Waarschijnlijk dat ik het anders zie
dan is dat zo, gedwongen.
Kiezen voor mezelf is wat overblijft
hoe moeilijk dat ook is
blij met familie die ik zelf kies en mij verblijdt
En medelijden nee dank je wel, dat is geen gemis!
©marb
Lfssssssss
vrijdag 1 februari 2013
01 februari 2013
Hallo bloglezers,
En toen sloeg hij genadeloos toe. PEM Het is ook allemaal teveel geweest de afgelopen week. Dus geen douchen vandaag, dat is even echt teveel. Gisteravond kwam hij binnen. Vannacht zelfs ervan wakker geworden. Een flinke dus. Geen excuus, geen ontkomen aan. Hij beslist zelf wanneer hij weer vertrekt. Ik heb daar geen controle over. Kan er ook niks tegen doen. Er is geen pilletje voor, buiten extra morfine om. Maar dat slik ik alleen als ik verga van de pijn. Zolang ik me rustig hou, is het dragelijk. Dat is ook precies wat hij wil. Waar hij binnenkomt en waarom hij de enorme uitputting, extra pijn en ellende wil veroorzaken, je kan er niks aan doen. Alleen maar hopen dat hij op een dag weer genoeg van je krijgt en voorzichtig je weer verlaat. PEM. Post Excertionele Malaise.
Gelukkig verlies ik mezelf nooit. Dicht bij jezelf blijven, en ondanks die ellendeling proberen te voelen waar er wel degelijk ook geniet momenten zijn, kleine weliswaar, maar ze zijn er. Chronisch positief. Anders kom ik er nooit vanaf. Dan zak ik in een depressie. En die heb ik al vaak genoeg binnen gelaten in het verleden, in het heden en de toekomst hoop ik sterk genoeg te kunnen blijven om die buiten mijn lichaam te houden.
Ik weet in ieder geval weer hoe een zware griep voelt. En omdat er een griepepidemie in Nederland heerst, weet ik dat er velen zijn, die daarmee te kampen hebben. Sterkte voor hen! Ik ben het gewend, de zware griep komt net als de PEM altijd onverwachts, onaangekondigd en zeker nooit gewenst! We slaan ons erdoor.
Ik zweef verder, rond op FB, plat in mijn bed, een spelletje, een naptime extra.
Jullie weten waar ik ben.
Lfssss
En toen sloeg hij genadeloos toe. PEM Het is ook allemaal teveel geweest de afgelopen week. Dus geen douchen vandaag, dat is even echt teveel. Gisteravond kwam hij binnen. Vannacht zelfs ervan wakker geworden. Een flinke dus. Geen excuus, geen ontkomen aan. Hij beslist zelf wanneer hij weer vertrekt. Ik heb daar geen controle over. Kan er ook niks tegen doen. Er is geen pilletje voor, buiten extra morfine om. Maar dat slik ik alleen als ik verga van de pijn. Zolang ik me rustig hou, is het dragelijk. Dat is ook precies wat hij wil. Waar hij binnenkomt en waarom hij de enorme uitputting, extra pijn en ellende wil veroorzaken, je kan er niks aan doen. Alleen maar hopen dat hij op een dag weer genoeg van je krijgt en voorzichtig je weer verlaat. PEM. Post Excertionele Malaise.
Gelukkig verlies ik mezelf nooit. Dicht bij jezelf blijven, en ondanks die ellendeling proberen te voelen waar er wel degelijk ook geniet momenten zijn, kleine weliswaar, maar ze zijn er. Chronisch positief. Anders kom ik er nooit vanaf. Dan zak ik in een depressie. En die heb ik al vaak genoeg binnen gelaten in het verleden, in het heden en de toekomst hoop ik sterk genoeg te kunnen blijven om die buiten mijn lichaam te houden.
Ik weet in ieder geval weer hoe een zware griep voelt. En omdat er een griepepidemie in Nederland heerst, weet ik dat er velen zijn, die daarmee te kampen hebben. Sterkte voor hen! Ik ben het gewend, de zware griep komt net als de PEM altijd onverwachts, onaangekondigd en zeker nooit gewenst! We slaan ons erdoor.
Ik zweef verder, rond op FB, plat in mijn bed, een spelletje, een naptime extra.
Jullie weten waar ik ben.
Lfssss
donderdag 31 januari 2013
31 januari 2013
Hallo bloglezers,
Onzekerheid sloopt. En daarom heb ik de onzekerheid uit mijn leven gehaald. Geen makkelijke keuze, maar wel de beste. Tot de onzekerheid niet is opgelost, is dit voor mij de keus overeind te blijven. Mensen die wraak willen nemen op mij? Prima, maar dan wel rechtstreeks en niet via via. Dan kan ik er tenminste wat aan doen/mee doen. Ben ik blij nu? Ja, niet omdat ik in sommige ogen het onderspit heb gedolven en de strijd heb opgegeven. Ik heb gekozen voor mijn gezondheid en voor de liefde en vriendschap van anderen. Dan maar zo als het niet anders kan. Ik zet hier voor mezelf nu een dikke streep onder, want vandaag was best een dag met een gouden randje.
Ik ben vanmorgen meegeweest met mijn zoon naar het ZH. En daarbij heb ik auto gereden, sinds een héle lange poos. En daar ben ik trots op. Mijn zoon had zijn kleine chirurgische ingreep in het ZH en wilde graag dat ik erbij zou zijn. Dat mag. En dan doet mama dat. Na thuiskomst was ik nog niet eens zo uitgeput. Moe, ja. Uitgeput meteen erna, nee. Nu inmiddels wel, maar dat mag. Verzuring van mijn spieren spelen een grote rol, armen, benen. Het is maar goed dat ik mijn armen kan laten rusten, anders kan ik niet eens meer een blog schrijven. Maar af en toe rust ertussen en ik ben tevreden. Tegen de verzuring en de pijn kan ik een morfine nemen, maar zo erg vind ik het niet. Of mijn pijngrens zich misschien verlegt, dat kan heel goed. Ben ik ook heel goed in. Maar ik ben tevreden zo. Ben meegeweest naar ZH en vanmiddag een dommeltje gedaan op mijn woonkamerbed. Mijn dag met een gouden randje. Altijd mijn gezin en mijn liefste vrienden op de achtergrond weten, die een vangnet voor me vormen. Dat voelt goed en dat voelt fijn. Dat is de bekroning van het gouden randje.
Mijn dag was dus vandaag fijn. Ondanks uiteraard alle klachten van mijn ziekte die ik gewoon niet meer wil, maar daar ben ik écht de enige niet in, en ik zal deze ook moeten accepteren. Vooralsnog zal deze ziekte, Mijn Leven met ME, chronisch zijn. Wil niet zeggen dat ik chronisch negatief ben. Het is me overkomen, sommige zeggen dat het dan zo bedoelt moet zijn, hoe dan ook, acceptatie maakt dat je weer chronisch positief naar het Leven kan kijken. Ook met ME. En nee, soms ook niet. Dan heb ik mijn baaldagen, huilbuien, rotmomenten ook. Hebben we allemaal. Want een chronische ziekte is nou eenmaal niet leuk, heel ingrijpend, dominerend, niet weg te denken. Maar het is zoals het is. Kom ik toch weer op de kleine genietmomenten. Want daar leef ik van. Zoals nu, dat mijn lieve gekke weglopende poes Snowy, heerlijk me steeds opzoekt, bij me ligt, ligt te spinnen, me geen moment uit het oog verliest en zelfs nu bij me slaapt op de slaapkamer (al is het in haar eigen kattenbak pffft). Vlgs mij gebruikt ze haar kattenbak als slaapplaats, waar ze zich terug kan trekken, want stinken doet ze niet, de kattenbak ook niet. Daarvoor gebruikt ze volgens mij die van boven ;-) Maar van haar geniet ik op dit moment. Van de stilte om me heen.
Mijn day after.... het is jammer dat het gelopen is zoals het is gelopen, maar het is voor mij nu wel beter.
Lfssssss
Onzekerheid sloopt. En daarom heb ik de onzekerheid uit mijn leven gehaald. Geen makkelijke keuze, maar wel de beste. Tot de onzekerheid niet is opgelost, is dit voor mij de keus overeind te blijven. Mensen die wraak willen nemen op mij? Prima, maar dan wel rechtstreeks en niet via via. Dan kan ik er tenminste wat aan doen/mee doen. Ben ik blij nu? Ja, niet omdat ik in sommige ogen het onderspit heb gedolven en de strijd heb opgegeven. Ik heb gekozen voor mijn gezondheid en voor de liefde en vriendschap van anderen. Dan maar zo als het niet anders kan. Ik zet hier voor mezelf nu een dikke streep onder, want vandaag was best een dag met een gouden randje.
Ik ben vanmorgen meegeweest met mijn zoon naar het ZH. En daarbij heb ik auto gereden, sinds een héle lange poos. En daar ben ik trots op. Mijn zoon had zijn kleine chirurgische ingreep in het ZH en wilde graag dat ik erbij zou zijn. Dat mag. En dan doet mama dat. Na thuiskomst was ik nog niet eens zo uitgeput. Moe, ja. Uitgeput meteen erna, nee. Nu inmiddels wel, maar dat mag. Verzuring van mijn spieren spelen een grote rol, armen, benen. Het is maar goed dat ik mijn armen kan laten rusten, anders kan ik niet eens meer een blog schrijven. Maar af en toe rust ertussen en ik ben tevreden. Tegen de verzuring en de pijn kan ik een morfine nemen, maar zo erg vind ik het niet. Of mijn pijngrens zich misschien verlegt, dat kan heel goed. Ben ik ook heel goed in. Maar ik ben tevreden zo. Ben meegeweest naar ZH en vanmiddag een dommeltje gedaan op mijn woonkamerbed. Mijn dag met een gouden randje. Altijd mijn gezin en mijn liefste vrienden op de achtergrond weten, die een vangnet voor me vormen. Dat voelt goed en dat voelt fijn. Dat is de bekroning van het gouden randje.
Mijn dag was dus vandaag fijn. Ondanks uiteraard alle klachten van mijn ziekte die ik gewoon niet meer wil, maar daar ben ik écht de enige niet in, en ik zal deze ook moeten accepteren. Vooralsnog zal deze ziekte, Mijn Leven met ME, chronisch zijn. Wil niet zeggen dat ik chronisch negatief ben. Het is me overkomen, sommige zeggen dat het dan zo bedoelt moet zijn, hoe dan ook, acceptatie maakt dat je weer chronisch positief naar het Leven kan kijken. Ook met ME. En nee, soms ook niet. Dan heb ik mijn baaldagen, huilbuien, rotmomenten ook. Hebben we allemaal. Want een chronische ziekte is nou eenmaal niet leuk, heel ingrijpend, dominerend, niet weg te denken. Maar het is zoals het is. Kom ik toch weer op de kleine genietmomenten. Want daar leef ik van. Zoals nu, dat mijn lieve gekke weglopende poes Snowy, heerlijk me steeds opzoekt, bij me ligt, ligt te spinnen, me geen moment uit het oog verliest en zelfs nu bij me slaapt op de slaapkamer (al is het in haar eigen kattenbak pffft). Vlgs mij gebruikt ze haar kattenbak als slaapplaats, waar ze zich terug kan trekken, want stinken doet ze niet, de kattenbak ook niet. Daarvoor gebruikt ze volgens mij die van boven ;-) Maar van haar geniet ik op dit moment. Van de stilte om me heen.
Mijn day after.... het is jammer dat het gelopen is zoals het is gelopen, maar het is voor mij nu wel beter.
Lfssssss
Abonneren op:
Posts (Atom)





.jpg)
