Uit mijn leven gegrepen

Beste bloglezers,

Ontzettend veel pijn, veel prikkels en energieverlies, druk met gezin en mezelf......paar voorbeelden om op te noemen dat ik al een poosje geen blog heb geschreven.

In tussentijd hebben we Cintha beter zien worden en Goofy (onze zwart/witte kater van 10 jr) moeten wegbrengen. Althans, we hebben hem gevonden in de greppel achter het huis. Op de TIA van laatst zeer waarschijnlijk een hersenbloeding er overheen gekregen. Zo plotseling als het voor ons was, was het zeker ook voor Goofy. Het gaat dan ook niet in je koude kleren zitten, het zijn gezinsleden, dieren uit je gezin.

Roxy en Goofy ....... we missen jullie

Er zijn periodes dat ik maar slecht kan omgaan met het accepteren van mijn ziekte. Ik bots tegen iedereen en alles op, ben boos, verdrietig, teleurgesteld in het leven.
Op zulke momenten kun je dan ook maar beter ver uit mijn buurt blijven. Naalden die nog steeds van buitenaf in mijn gezin gestoken worden, negeer ik. Dat kan ik ook beter doen, want ik zie geen meerwaarde in reageren, plus dat het me dan nóg meer kost.
Kan dus wel zijn, dat ik op bepaalde momenten wel in enorme huilbuien mezelf verlies. Om wat was, hoe het had moeten zijn en wat er van geworden is. Ik wil dan begrijpen waarom ik in deze situatie ben terecht gekomen en het antwoord heeft natuurlijk niemand. Alles lijkt teveel.
Ik probeer dan in ieder geval geen last te zijn voor mijn omgeving, helemaal lukt dat niet natuurlijk, maar kruip dan het liefst weg, tot ik weer wat licht aan de horizon zie gloren.
Ik put kracht uit mijn kinderen, ze weten precies hoe alles is gegaan in mijn leven, welke fouten ik heb gemaakt en waarvan ik hoop dat ze niet dezelfde fouten zullen maken. Juist het vertellen van mijn fouten, die iedereen heeft natuurlijk, geeft ze kracht om mij te steunen waar nodig. Ze weten beiden dat het andersom wederzijds is, en ik vertel hen liever mijn fouten, dan via via de fouten van een ander. Ik weet dat ik daarmee hun geen pijn doe, maar inzicht geef. Ook voor hunzelf, aangezien ze beiden mijn leven hebben gedeeld. En nog doen. Al is mijn zoon al uit huis en gaat mijn dochter over ruim een maand ook.
Ik put kracht uit mijn partner, die dag en nacht bescherming biedt. Liefde en zorg, die wederzijds is, alleen kan ik het niet op de manier hoe hij het doet. Beiden ziek, ik alleen met zeer veel pijn en uitputting  bedgebonden, hij met zijn beperkingen kan heel goed samen met de twee hulpen die we hebben het huishouden en ons leven runnen. Maar we putten kracht uit elkaar.
En dan de andere dieren in huis, die geven me vreugde, liefde en kracht. Een glimlach op mijn gezicht, echte onvoorwaardelijke liefde.

En zo probeer ik om mijn dagen te leven. Het is heel verschillend hoeveel ik doe. Maar dat zal zonder uitleg best begrepen worden. Alleen ik snap het niet altijd. Ik wil het ook vaak niet snappen. Omdat er een leven van me afgenomen is, waar ik nog geen afscheid van heb kunnen nemen. Zo iets.
Ik mis mijn uitputtingsslag en roofbouw op mijn lichaam. Dat klinkt hard, maar zo is het. Alleen ben ik daar al veel te lang mee door gegaan en zal ik zelfs dát niet meer kunnen.

Ach ja, het is zoals het is. Ik leef mijn leven en probeer dicht in de buurt van mij te blijven. Zodat ik van daaruit best kan genieten van het leven. Op mijn manier. Niet zoals ik voor ogen had, maar wie heeft ál zijn dromen waargemaakt....... Dat zijn er maar weinigen . Denk ik.

Carpe Diem

Liefsssssss

Ziek

Lieve bloglezers,

En toen hadden we een hele drukke week. Als het ritme ook maar omslaat bij ons, kan ik nog maar weinig hebben, ben snel moe, slaap slecht..... Krijg dan ook keelpijn, hoofdpijn, spierpijnen, duizeligheid, misselijkheid. Maar het was gewoon een drukke week.
Maandagochtend met onze oudste hond, Cintha van 7 jaar, naar de dierenarts. Er was iets niet goed, maar wat konden we niet peilen. De dierenarts daarentegen wel. Baarmoederontsteking. Pffffffff. Dat is heftig. Maar als we er op tijd bij waren, was een AB kuur voldoende om haar er doorheen te krijgen. Maandagavond was ze best te doen. Vrolijk, lustte wel een broodje. Dinsdagochtend de eerste pil van de AB kuur na de prik van maandag. In de loop van de dag ging het steeds slechter en rond negen uur 's avonds deed ze niks anders dan spugen. Naar de nachtpost in Veendam. Dierenarts onderzocht haar en er bleek al pus uit haar vulva te komen. Er was maar één oplossing: spoedoperatie. Dus kwamen ze thuis zonder Cintha. Wat is dat raar... Ik miste haar vreselijk. Sinds ik ziek ben en bedgebonden, is ze veel bij me en in de nacht slaapt ze naast mijn bed in mijn slaaphok. Nu wist je dat ze een zware operatie moest ondergaan, ze niet thuis was en wij de volgende ochtend om 8 uur pas konden bellen. Zeer slechte nacht gehad. Ik denk dat ik hooguit 4 uurtjes heb gedommeld. Gelukkig hoorden we om 8 uur dat ze al een plasje had gedaan, wel wakker was en dat de dierenarts na spreekuur ons zou bellen. Die belde inderdaad. De baarmoeder, die normaal een gewicht van 50gr heeft, had bij Cintha een gewicht door het pus van 1,5kg! Ze was de operatie goed doorgekomen. Er komen bij een baarmoederontsteking gifstoffen vrij in het lichaam, die gingen ze nog te lijf met een infuus van AB. Als alles goed ging verder, mochten we haar om 14u ophalen. Toen ze weer thuis was, was het gewoon onvoorstélbaar dat ze nog niet eens 24uur weggeweest was. Het leek wel een week!!! Momenteel is ze rustig herstellende. Vandaag heeft ze weer wat gegeten. Ontlasting en urine is goed op gang. Ze loopt zeer voorzichtig, en krijgt nog 5 dagen kuur. Morgen gaat ze voor tussencontrole voor het weekend naar onze eigen dierenarts en dan volgende week vrijdag de laatste controle. Ze heeft geen pijnstilling gekregen, zodat ze de pijn voelt (sneu hè......) , want dan doet ze door de pijn alleen maar wat ze kan. Anders gaan dieren over hun grenzen en dat mag nu absoluut niet. Het was een zware ingreep. Wow. Ze is gelukkig weer thuis en heeft vandaag alweer heerlijk bij me gelegen. Ze geeft me meer kracht, rust en liefde dan ik voor mogelijk had gehouden. Dat merk je pas als ze weg zijn ... als ze niet kunnen geven wat ze normaal op natuurlijke wijze doet.
Niks komt alleen, we hebben ondertussen ook nog problemen gehad met onze verwarmingsketel. Geen warm water, daarna lekkage en toen nog een vervanging van een lekkende pijp. Goeie genade, drie dagen achter elkaar vroeg(er) op, want de ketel staat in ons slaaphok. De monteur was bijna kind aan huis geworden.
Via deze weg, wil ik iedereen bedanken die op welke wijze ook, mij en ons gesteund heeft in deze heftige week. Morgen nog een drukke dag en daarna hoop ik echt op een heel rustig weekend. Een weekend waarop mijn #ME-klachten weer kunnen herstellen, hopen dat de #PEM de weg terug weer vindt.
Ik ben uitgeput, moe en kapot. Maar dankbaar en rijk met de mensen vol liefde om me heen.
[speciale dank gaat uit naar Arnica, ze weet zelf wel waarom!]


Lfssssssss

Februari - verjaardagen

Lieve bloglezers,

De eerste maand is aardig snel gegaan voor mijn gevoel. Januari. Geen winter, wel sneeuw. Maar dat dan alleen in het Noord Oosten. En ja, daar woon ik, toevallig. En ik weet dat niet iedereen van sneeuw houdt, maar ik vond het een mooi gezicht, vlokjes die dwarrelden en de wereld die wit kleurde. We hebben als gezin niet zo heel veel last gehad van de sneeuw. Uiteraard wel degene die erdoor moesten naar winkel of stage, die moesten goed oppassen. Maar verder was het voor mij grotendeels mooi en klopte het ook. De winter was in ieder geval hier wel langsgekomen. En ik weet dat er nog een staart aan kan komen, maar wij zijn op de één of andere manier meer klaar voor de lente, voor het gevoel.
De verjaardagen maand. Februari. Uiteraard mijn vader die zijn geboortedag in februari heeft. Het is geen verjaardag meer. Hij wordt nooit ouder dan 73 jaar. Ook niet in onze gedachten en hoe wij hem in ons hart levend houden. Daar blijft hij voor altijd 73 jaar. Maar ik wil altijd wel zijn geboortedag vieren. Hoe moeilijk het ook elk jaar weer is, dat hij er meer niet bij is.
De dag voor mijn vaders geboortedag is mijn beste maatje jarig. Ook hij viert weer een verjaardag. Gelukkig. Hij heeft naast #ME ook nog een spier/stofwisselingsziekte en je weet nooit hoe dat verloopt. En ja, ik weet dat bij iedereen je nooit weet of je de volgende verjaardag weer viert, maar we zijn wel positief ingesteld. Dus daar staan we niet elk jaar bij stil gelukkig. Bij mijn maatje wel. Hij heeft het ook moeilijk. We doen wat we kunnen om hem en zijn vrouw te ondersteunen in zijn strijd tegen #ME en tegen de ziekte ernaast.
En aan het eind van de maand hebben we dan ook de verjaardagen nog van mijn levensmaatje en mijn zoon. Iedereen mag ook best weten dat mijn levensmaatje, mijn lieverd ook op het randje heeft gestaan en oog in oog met de dood. Dus elk jaar vieren we samen zijn verjaardag met een dankbaar gevoel dat hij nog bij ons is. Volgens hemzelf wordt hij ver in de tachtig, dus we zijn hem nog niet kwijt ;) #positiefdenken!!! Het gaat al jaren goed met hem, ze noemen hem het Wonder van Winschoten. En een wonder is hij, ook voor mij! Ik zou niet weten hoe mijn leven zou moeten zonder hem, en gelukkig geldt dat ook nog steeds andersom :))) dus elk jaar dankbaar!
Dit jaar wordt mijn zoon 18 jaar. Een leeftijd waarop je volwassen wordt voor de wet. Loslaten van hem is al begonnen, vorig jaar in september natuurlijk toen hij uit huis ging. En nu samen met zijn begeleidster zal hij ook zijn eigen dingen nu moeten gaan regelen. We hebben al een goedkeuring voor een Wayong uitkering, en hij heeft samen met zijn begeleidster ook zijn studiefinanciering aangevraagd. En ja, zijn WA verzekering, zorgverzekering komt er ook allemaal bij. Verder uiteraard mag hij gaan stemmen voor de eerste keer. In maart. In navolging van mijn vader, die járenlang fractievoorzitter is geweest in mijn geboorteplaats, zal ik ook mijn zoon duidelijk maken hoe belangrijk wij het vinden dat je je stem nooit verloren laat gaan. Ik weet, er kunnen een heleboel discussies hieromtrent gevoerd worden, en dát doe ik dus niet. Maar dit is in de geest van de nagedachtenis aan mijn vader. Het hoort bij ons gezin. Stemmen.
Ja, en verder zijn er nog meer verjaardagen, ik vergeet de verjaardagen in februari nooit. Andere maanden zou het heel goed kunnen, want dat heb je met brainfog, maar februari is een maand vól.

Februari, ik hou van deze speciale maand, niet alleen om de verjaardagen, maar op de één of andere manier is het voor mij altijd een drempel over met het uitzicht naar de lente.
~Spring, here we come!~


Liefssssss

Stil om me heen...

Lieve bloglezers

De laatste weken merk ik een kentering op in de MEwereld. Iedereen gaat achteruit, blijft niet stabiel, is erg rustig op Facebook, of er zijn extra klachten die naast de MEklachten zich manifesteren. Het maakt me angstig.
Het lijkt wel of iedereen vecht om het hoofd boven water te houden. Protocollen lijken niet te helpen, AB kuren zijn zwaar en geven niet het resultaat wat ze moeten geven. Er brengen meer en meer mensen op bank of bed door de hele dag.
Wat is er in godsnaam aan de hand. Wat zit er in de lucht, welk virus of bacterie geeft ons de genadeslag steeds, waarom is dit een periode van zoveel stilte en zoveel ellende. Wat zit er achter. Wat doen we fout of juist niet en waarom is het zoals het is.

Hoe gaat het dan met mij. Moe, uitgeput en veel moeite de dagen door te komen. Genietmomenten zijn schaars. Ik probeer te kijken naar wat ik wel zou kunnen. Kaartjes maken misschien. Maar dat wat gisteren nog fijn leek, lijkt vandaag een onneembare vesting, drempel. Ik kan nog maar weinig. Mijn dagen bestaan uit een beetje lezen op Facebook, kijken van wat tv en wat spelletjes doen. Er is toch verdorie wel meer dan dat?

Wat is er aan de hand?

Ik haat de stilte om me heen. Ik leef mee met alle lotgenoten die het zwaarder hebben dan ik. Die net als ik vechten om het hoofd boven water te houden. Het is zo rustig. Iedereen is bezig met zijn/haar eigen strijd. Bezig om weer de positiviteit te zien van het leven. Maar ik mis ze. Stuk voor stuk. Omdat we samen altijd weer een opening zagen om het fijn te hebben samen.
En nu lijkt het wel of iedereen juist in een cocon kruipt om weer bij te tanken, bij te komen, om te gaan met de achteruitgang die ik zie en merk om me heen.
Zelf ook weinig zin of energie om meer te doen dan wat ik doe. Nee, dat zeg ik verkeerd. het gaat niet om zin hebben. Ik wil juist zo graag. Ik wil weer genieten. Ik wil weer blij zijn. In plaats van de zorgen en de spanningen rondom mijn ziekte en de financiën.
Ik wil weer lichtpuntjes zien.

Ik zei al tegen W. Het lijken wel verkeerde aardstralen, verkeerde tijd verkeerde plaats. Zoiets. En ik weet op dit moment even niet wat er aan te doen.

Maar ik kóm er wel!!! Oh zeker. Ik stuur liefs en sterke in de wind voor iedereen die het nodig heeft!!!


Liefssss

Donkere dagen

Lieve bloglezers,

Deze periode is voor mij altijd best zwaar. Ik ben in 2007 mijn vader verloren aan een hartstilstand op 16 maart. Maar voor die datum is hij zelf nog jarig geweest, mijn man is jarig, mijn zoon is jarig. En dat zijn allemaal data die ik me nog zo voor de geest kan halen.
Verdriet slijt zeggen ze altijd. Maar ik heb in de afgelopen 7 jaar gemerkt, dat de scherpe kantjes er vanaf gaan, omdat je verstandelijk weet dat iemand er niet meer is. Maar verdriet slijt niet. Ik blijf verdriet houden om het verlies van mijn vader. Het "nooit meer"........ wat je kan aanvullen met wat dan ook, blijft.
Dankbaar dat mijn moeder er nog is, je blijft toch altijd kind van. Maar élk jaar opnieuw krijg ik rond het eind van de maand januari een onbestemd, down gevoel.
Februari was gewoon altijd de maand van mijn vader. De eerste jaren na zijn overlijden heb ik altijd bij mijn moeder doorgebracht. Dat lukt me niet meer. En ook dat doet zeer. Ik weet nog dat hij 24 februari kwam voor de verjaardagen van mijn zoon en mijn man. Ik zie hem nog zo het voetbalveld op komen lopen. Het zijn momenten die je niet uit je hoofd krijgt. Ze zitten gebrand op je netvlies.
En dan 15 maart de onheilstijding dat hij een hartstilstand had gekregen. Het kón niet, niet mijn vader. Oké, hij was hartpatiënt, maar hij leefde nu toch gezond? Toch hebben we hem een dag later moeten loslaten. En die pijn en de pijn erna..... Het wordt niet minder en elk jaar zijn de eerste drie maanden voor mij donkere dagen.
Uiteraard zijn er ook in die periode mooie momenten waarop ik geniet hoor! Het is écht niet alleen kommer en kwel. Mijn vader zou dat ook zeker niet gewild hebben. We vieren de verjaardagen van mijn zoon en man ook weer gewoon zoals anders. Maar er blijft een duiveltje in mijn gevoel, die meestal in de maand april weer meer naar de achtergrond verdwijnt.

Buiten zijn het natuurlijk ook donkere dagen. Niet meer voor Kerst, maar erna :)) Hier in het NoordOosten is het best koud de afgelopen week. En mijn lichaam reageert altijd "vrolijk" op weersveranderingen, of het nou regen is, warmte of juist de kou die nu in de lucht heerst.
Ik kan niet meer goed tegen fel licht, en omdat mijn bed in de woonkamer voor het raam staat, ben ik altijd als enige denk ik, blij dat de zon niet of niet fel schijnt. Zon staat dan pal op het voorraam en ik heb gemerkt de laatste maanden dat ik daar niet meer tegen kan. Gelukkig hebben we wel een zonnescherm voor de lentezon en zomerzon, maar in de winter staat er vaak te harde wind oid en dan draai je het scherm niet uit. Dan gaan de rolgordijnen naar beneden. Is dit wat ze noemen licht intolerantie? Geef mij maar rust aan mijn ogen, dus op zich geniet ik wel van dit rustige koude maar niet zonnige weer.
Terwijl ik na 16 maart, de overlijdensdatum van mijn vader, altijd weer verlang naar de zon. Na zijn overlijden in 2007 hebben we een enorm mooie lenteperiode gehad! In die tijd zal mijn bed ook weer verhuizen naar de andere kant van de kamer. Daar heb ik minder last van de zon. En afwisseling is ook n iet erg. Maar die mooie dagen, waren net dagen alsof mijn vader toen wilde zeggen, het is goed zo.
Geen lang ziektebed, geen pijn, ik weet alleen dat ik de zon en het licht zag bij de overgang naar de Andere Kant. Dat is wat mijn gevoel mij altijd zegt.

Lieve papa* ik zal weer veel aan je denken, ik zal weer gedichten schrijven, en ik zal het contact wat meer opzoeken, zoals tegenwoordig altijd deze periode. Ik zal altijd van je houden! Het blijft vreemd dat jij me nog nooit zo ziek hebt gezien, en toch heb ik wel het sterke gevoel dat je het weet. Zaterdag reis je weer met mama mee, toch? En nog bedankt lieve papa* voor je steun voor Hielke afgelopen zondag. Hij had je hard nodig en altijd als we je nodig hebben, ben je er.
Maar wat mis ik je! Dat verdriet zal nooit overgaan, scherpe randjes slijten door je verstand, maar je gevoel geeft de leegte aan en die leegte van jou verlies is niet op te vullen.


Lfssssssss

Bedlegerig.......

Lieve bloglezers,

Het is bijna niet voor te stellen, maar sinds ruim 2 jaar ben ik alweer gebonden aan een bed. Ik heb een bed in de slaapkamer, zoals elk gezond mens ;-) , maar ook een bed in de woonkamer. Ik had nooit gedacht dat dit zolang zou duren.
Het doet heel veel met me. Uiteraard ben ik blij met de mogelijkheid om van het bed gebruik te kunnen maken, om naar de wolken te liggen staren en dankbaar te zijn dat ik op deze manier de dagen kan doorkomen. Zitten lukt niet meer, daar heb ik teveel rugpijn van. Die pijn komt uit mijn SI gewrichten die chronisch ontstoken zijn. En zitten lukt niet meer door de orthostatische intolerantie. En er zijn dagen dat er tranen over mijn wangen rollen dat ik ook geen lange afstanden meer zittend kan doorbengen. Of delen van de dagen van de bank gebruik kan maken. Ik heb altijd een bed in de buurt nodig. Bedgebonden....bedlegerig.
Ik, die altijd met zóveel liefde in de zorg heeft gewerkt, die zó graag zorgde voor mensen. Maar achteraf weet ik dat ik ook op het werk, plekken zocht om zo plat mogelijk te kunnen hangen. Omdat ik het gevoel had dat ik van de wereld raak door misselijkheid en duizeligheid. Als ik zo op mijn leven tot nu toe terug kijk, heb ik dat altijd gehad. Ik hoor mijn moeder nog zeggen: ga eens wat rechterop zitten. Ik zie me nog op Kort Durende Opname het bed in gebruik nemen voor een kwartiertje. Het waren nog geen lange momenten, maar heb ze mijn hele leven (vanaf mijn 14e ongeveer) altijd gezocht.
Nu breng ik dus al ruim twee jaar de dagen liggend/half zittend door. Maar niet te rechtop, want dan word ik misselijk en duizelig. Het is góed om te zitten voor je bloedsomloop wordt er wel eens tegen me gezegd. Ja, hartstikke goed, maar dát is juist mijn probleem, die werkt niet optimaal meer. Er gaat in ieder geval te weinig bloed naar de hersenen en bij langer dan een kwartiertje op zitten, ga ik flink tollen.
Dus een wc bezoek red ik gelukkig nog alleen en de deur opendoen voor de apotheek bv ook. Ja, je kan het voor jezelf wel een beetje uitmeten. En geloof mij maar dat ik mijn momentjes wel pak om te zitten of te lopen hoor. Ik hou er van. Maar naar buiten voor een wandeling in rolstoel of scootmobiel wordt al lastiger. En dat is best soms een punt van veel verdriet. Ik hou van de buitenlucht. En ik kom er veel te weinig.
Dé oplossing zou een ligrolstoel zijn. Maar dan zou dat én goedgekeurd moeten worden én ik moet toch wel een giga drempel over. In mijn achterhoofd speelt altijd mee, kán ik het nou echt niet anders, is het nou écht wel nodig etcetera. Maar ik weet ook eigenlijk wel dat het antwoord daarop ja is.
Nu nog de moed vinden om naast het bed, wat niet meer vertrekt uit de woonkamer, ook dáár ben ik inmiddels wel achter en heb ik min of meer wel geaccepteerd, de ligrolstoel aan te vragen en er zeer waarschijnlijk ook voor te moeten vechten om het voor elkaar te krijgen.
Ik ben er zó niet blij mee, en waarschijnlijk misschien wel als ik eenmaal over die drempel ben gestapt. Want ik mis de buitenlucht zo...


Liefssss

Slaap? Wat is dat?

Lieve bloglezers,

Slapeloosheid kan vervelende gevolgen hebben. Iedereen kent het gevoel van een nacht slecht slapen. Je bent de volgende dag vermoeid, je concentratievermogen wordt minder en bij het minste of geringste kun je uit je slof schieten.
Mensen die last hebben van insomnie voelen zich zo bijna elke dag. Ze slapen vaak slecht en zijn daardoor bijvoorbeeld eerder geïrriteerd of kunnen wat emotioneler reageren. Hierdoor kunnen ze zich nog beperkter voelen in het dagelijks functioneren.
~ ~
Dromen/Nachtmerries
Het lijkt alsof mensen die slapen ‘uit staan’. De ogen zijn dicht en het lichaam beweegt niet. Maar we staan niet uit, integendeel: onze hersenen zijn namelijk – afhankelijk van hoe diep de slaap is – zeer actief of juist minder actief. Tijdens het slapen doorloop je verschillende slaapstadia. Eén hiervan is de droomslaap.
Een droom is een film van je eigen gedachten. Tijdens REM slaap is je brein een hyperactieve video-projector. Doordat specifieke hersengebieden actief zijn en andere weer niet geldt er een omgedraaide verwerking van informatie: in plaats van dat je informatie uit de buitenwereld waarneemt wordt informatie van uit de hersenen voor je ogen geprojecteerd – alsof het van buiten komt.
Een droom is dus een hallucinatie. Zoals iemand met schizofrenie overdag stemmen kan horen of imaginaire personen kan zien, is ieder mens iedere nacht pakweg anderhalf tot twee uur aan het hallucineren. Het enige verschil: 's nachts kan het, en overdag verstoort het
Als je meer wilt weten over dromen of wat REM slaap nou eigenlijk betekend, kijk dan op www.allesoverdromen.nl

Slechte nachten, ik denk dat ze voor elke MElotgenote of Lyme patiënt herkenbaar zijn. Of voor mensen met chronische pijn en wie ik allemaal nog vergeet. Slapeloosheid, insomnia. Wat een verschrikking is dat als je uitgeput en extreem vermoeid bent. Dan zou je toch denken dat je zo de slaap te pakken hebt. 
Mij lukt dat niet zonder slaapmedicatie. Maar elke slaapmedicatie is toch wel verslavend. Daar zit ik ook niet echt op te wachten. Heb de medicatie twee weken geleden in overleg met de huisarts verhoogd naar 1,5 tablet ipv 1. Daar heb ik aardig op kunnen slapen, tot afgelopen nacht. 
En nu de keus, ga ik door met 1,5 tbl in de hoop dat het eenmalig een slechte nacht was. Of stop ik in ieder geval met die halve voor een week om daarna weer twee weken goed erop te reageren. Ik neig naar het laatste. Betekent waarschijnlijk wel dat ik slechte nachten tegemoet ga. Maar ik ga er vanuit dat het mee zal vallen. Zo niet, moet ik daar maar weer doorheen bijten. 
Nachten slecht slapen, stimuleert extra de andere klachten. Misselijkheid, duizeligheid, keelpijn, hoofdpijn....... Maar helemaal verslaafd raken aan de slaapmedicatie wil ik niet. 
We gaan ervoor. Ik val vast vanzelf een keer in slaap.


Liefs