Vergeet ME niet

dinsdag 16 april 2013

16 april 2013

Hallo bloglezers,


Even trots mijn plant laten zien. Ik heb deze plant gekregen van mijn ouders. Al jaren geleden. Bij mij zijn beiden (ik heb er twee) wel gaan bloeien. En elk jaar komen er meer bloemen in de bloemsteel. Eerst was het 1 bloem en nu toch al een stuk of 8. Ben er zo trots op! Mijn moeder geniet er ook elke keer van en mijn vader voelt op deze manier heel dicht bij me! Op dit moment bloeit deze, de ander heeft nog geen tekenen van een bloem gegeven, maar ik heb alle vertrouwen dat ook dat alsnog gaat gebeuren. Het zijn de kleine dingen waar je enorm van gaat genieten!!!

Gisteren had ik een behoorlijke tegenslag in mijn lichaam. Veel pijn en erg moe. Veel liggen dommelen en de pijn zoveel mogelijk proberen te onderdrukken met morfine (oxynorm en oxycontin in combinatie met paracetamol). 10 Mei ga ik op advies van Dr Visser naar de neuroloog in het Martini Ziekenhuis in Groningen. Toch weer eens na laten kijken waarom de pijn in mijn rug na de hernia operatie zo hels blijft. Desnoods als oplossing een korset, want ik ben de pijn spuugzat ruim een jaar na de operatie van de hernia. Ik geloof best dat het een zwakke plek zal blijven, maar zoveel pijn beperkt me nog meer in mijn doen en laten. 
Heb net belafspraak met Dr Visser gehad en ook hij maakte zich veel zorgen over de pijn. Met name omdat mijn nachten door de pijn ook onrustig zijn. Elke keer als ik draai, word ik er wakker van. Ik krijg nu bij de medicijnen die ik gebruik 2xdaags 75mg Lyrica. Hij heeft tussendoor even contact gehad met de apotheek en dat kan gecombineerd worden met de medicatie die ik al gebruik. Ook krijg ik flesjes carnitene ipv de 2x daags 6 tabletten. Het wordt nu 2xdaags 2 flesjes carnitene. En ja, ik heb het ook allemaal opgeschreven, want het wordt een aardig verhaal zo met de medicatie die me op de been moet houden. Ik hóóp dat het me op de been krijgt! Zou toch prettig zijn als ik weer eens een wandeling zou kunnen maken. Nu kan ik eigenlijk alleen maar liggen. Zitten en lopen is een ramp. 

Verder gaat hier in huis alles rustig zijn gangetje. H is druk bezig zich voor te bereiden op de examens dit jaar. Hij maakt op school veel proefexamens, en tot nu toe zijn dat allemaal voldoendes, dus we hebben goede hoop dat hij zijn diploma dit jaar in ontvangst kan nemen. Aanstaande donderdag heeft hij een sporttest op de opleiding Sport en Bewegen die hij volgend jaar graag wil starten. Gaan jullie duimen voor hem?
J is druk met haar tentamen voor morgen. Medische kennis. Als ik zie wat ze allemaal in haar koppie moet krijgen, ben ik supertrots op haar dat ze dat met de #ME allemaal toch voor elkaar krijgt. Vanaf volgende week gaat ze 10 weken stage lopen in een huisartsenpraktijk in Hoogezand. En daarna is het alweer zo'n beetje zomervakantie geloof ik. Dus het schooljaar schiet ook al op!

Dit was het wel zo'n beetje tot nu toe .... meer te babbelen heb ik niet geloof ik. En anders ben ik morgen terug.
Lfsssss



zondag 14 april 2013

14 april 2013

Hallo bloglezers,

En toen was het weekend weer voorbij. Okee. Bijna voorbij. Nog een avond :-) Maar ook die schiet alweer op.
Al met al een goed weekend gehad.

Gisteren onverwachts bezoek, wat niet gepland stond, maar altijd welkom is! Mijn moeder is gistermiddag bij ons geweest. En dat was heel fijn. Momenten met een gouden randje.
En dan belt ze vandaag ... ben je moe geworden van mij gisteren. Dat vind ik dan zo moeilijk antwoorden. Want als ik ja zeg, dan voelt ze zich schuldig. Zeg ik nee, dan ben ik niet eerlijk. Ja, ik ben moe geworden van het bezoek. Maar dat heb ik ook van de douchebeurt, dat heb ik ook als we een andere afspraak hebben. Maar wil dat zeggen dat we dan helemaal niks meer kunnen? Nee.
Soms kies je ervoor om wel af te spreken, en te weten, van te voren, dat het extra vermoeidheid oplevert. Maar daar moet een ander zich niet van weerhouden om me te mijden. Zeker mijn eigen moeder niet!!! Ik vind het heerlijk als ze er is en geniet volop.

Ik heb zelfs gekeken of er een Bed & Breakfast is bij haar in de buurt. En ja, die is er! Dus dit jaar gaan we het ook eens omdraaien. Dan gaan we naar haar toe! Eerst naar de Bed & Breakfast, en de volgende dag op visite waarna we de terugreis weer aanvaarden.
Eigenlijk zou ik voor deze uitstapjes een rekeningnummer moeten kunnen openen, waar mensen die ons een warm hart toedragen af en toe wat op storten als gift, donatie. Ware het niet, dat het dan op bedelen gaat lijken. Dat wil ik allerminst, dus dat is utopie. Maar het zou wel fijn zijn als mensen ons een warm hart toedragen en ons af en toe een weekendje met z'n tweeën uit gunnen. Nachtje in een Bed & Breakfast en dan daar een bezoekje afleggen wat we anders nóóit zouden kunnen en dan weer naar huis. Maar dat is niet gewoon. Daar houden mensen geen inzamelingsactie voor, want volgens de regering bestaat armoede niet in Nederland.

Verder hebben we een rustig weekend gehouden, heerlijk ieder ons eigen ding en was het gezin gewoon draaiend op ieders inzet. Fijn!

Lfsss, want ik heb verder niks te babbelen. Ik ben gelukkig met mijn gezin, mijn liefste maatje en mijn moeder. Gelukkig met wat ik nog wel kan en waar ik van geniet. Gelukkig met de wetenschap dat we 11 & 12 mei ons eerste weekendje weg in een Bed & Breakfast hebben. Het is onze manier om er af en toe uit te kunnen!






vrijdag 12 april 2013

12 april 2013

Hallo bloglezers,

Het leven gaat niet over rozen, voor niemand. Elk huisje heeft zijn kruisje.
Het is voor mij belangrijk dat te beseffen op slechte dagen. Dan ben ik zó moe en uitgeput, tranen vullen steeds mijn ogen. Niet omdat ik dan zou willen huilen, maar van moeheid. Prikkende ogen, starende ogen en tranen. Eigenlijk weet ik dan al dat ik een slechte dag heb. Maar ik wil daar ook niet altijd aan toegeven. Alleen geeft het zichzelf toe. Mijn lichaam geeft mijn psyche aan dat het beter een stapje terug kan doen. Niet alleen die tranende ogen, maar ook benauwd, een verdrietig onbestemd gevoel van binnen en de bekende lichamelijke klachten. Ik wil dan ook altijd wel weten waar het vandaan komt, wat ik teveel zou hebben gedaan of juist niet. Meestal kan ik er wel een oorzaak aan linken, maar soms ook helemaal niet.
En dat is vandaag. Ik zou niet weten waar deze stap terug weer mee te maken heeft. Dan baal ik, maar weet ik ook dat het geen zin heeft, want het is zoals het is.
Elk huisje heeft zijn kruisje!!!

Terug naar de Bron van binnen is dan essentieel voor mij. En van binnenuit kan ik weer stapjes vooruit maken. Betekent rust, liefde en geborgenheid. Je niet druk maken over de buitenwereld, maar alleen van binnenuit werken. En soms is dat heel erg moeilijk. Ik heb nou eenmaal een gezin en een moeder en liefste vrienden. Allemaal maken ze deel uit van mij. Dus als ik dat zo opschrijf, mag ik ook vanuit hen de stappen maken. Delen wat me dwarszit en samen op pad. Samen Sterk. Niet alleen.

Toen ik de status las van mijn zoon op Facebook, realiseerde ik me wederom dat ik mijn kinderen ook met hun zorgen en beperkingen op de wereld heb gezet. Dingen waar ik niks aan kan doen. Mijn dochter met dezelfde ziekte als ik en mijn zoon met het Syndroom van Gilles de la Tourette en PDD/NOS. En wat gaan zij er goed mee om. Grenzen weten ze, en ook zij gaan die regelmatig wel een keer over. Maar kinderen, jeugd, laten het over zich heenkomen, delen wat op hun hart ligt en daarna kunnen ze weer verder. Zo kan ik ook weer veel van mijn eigen kinderen leren. Het is een wisselwerking. Zo werkt ons gezin ook. Een wisselwerking van voor elkáár zorgen, er voor elkaar zijn en elkaar helpen waar nodig of waar hulp gevraagd wordt. Ook bij mijn liefste Maatje werkt het precies zo. We delen alles. Zoals je met een hartsvriendin zou doen. Maar die heb ik niet, ik heb een hartsvriend. En ik weet dat sommigen zullen denken dat we meer zouden willen dan vriendschap. Maar dat is onze essentie en uitgangspunt totaal niet. We zijn niet op de wereld om elkaars relatie stuk te maken. Want onze relatie is uitstekend met onze eigen partners. Maar omdat het man en vrouw is die alles met elkaar delen, wordt er zo over gedacht. Ik ben nu wel zover dat ik denk, ze denken maar. Ik heb haal er mijn kracht en steun uit. En dat is wederzijds. Ze doen maar, als wij maar weten, dat we Samen Sterk zijn.

Ach en dan laat ik de slechte dag vandaag maar voor wat het is. Het is zoals het is. Ik voel me niet lekker, ik voel me moe en uitgeput. En dat mag, want ik ben ik. Morgen zal het weer beter zijn. We leven per dag en gaan de volgende dag weer verder.

Heel veel liefs van mij en ik vind het heel fijn dat jullie toch steeds mijn blog lezen, zodat jullie ook een beetje weten wie ik ben. Wie ik nú ben. Want ik ben veranderd sinds het verleden. Elk mens verandert elke dag mee met zichzelf en je dierbaren mee. Je gaat anders over dingen denken en nadenken. En dan weet je, ik ben Samen Sterk met mijn gezin en mijn moeder en mijn Liefste Maatje. Het komt weer goed. Laat het maar even Zijn.



donderdag 11 april 2013

11 april 2013

Hallo bloglezers!!

What else is new: #moe #misselijk #slapopdebenen #nietfit

Zo, dan weten jullie hoe ik me voel. En jeetje, dat lijkt wel heel lang te duren hoor. Krijg ook weer een nieuwe koortslip, dus volgens mij heb ik last van de griep die overal heerst, maar bij mij niet doorzet. Ik kan geen koorts krijgen. En het is de eerste keer dat ik het op deze manier ervaar. Normaal werd ik wel verkouden, snotterig, en de echte griepklachten. Nu verergeren mijn eigen klachten en dat duurt gewoon heel lang. Nou ja, gewoon. Maar goed zo is het. Ik heb bv dinsdag ook niet gedoucht, kon het niet opbrengen zo beroerd was ik. Vandaag mezelf ertoe gezet en gelukkig is mijn douchehulp zo flexibel dat ze kan inspringen op de momenten dat ik me ietsje beter voel of gewoon wil douchen.

Het leventje gaat hier verder zijn gangetje, net als elke dag. We hebben een hecht gezin en daar ben ik heel erg dankbaar voor!!! Ze accepteren mijn ziekte, maar we zorgen met elkaar ook voor J ivm haar ME, voor H met zijn beperkingen en ook voor R die in het leven niet gespaard is gebleven. Ja, ik ben een gelukkig gezinsmens. En zeker als je dan ook je liefste Maatje ontmoet met zijn lieve vrouw. Mag gewoon niet klagen en toch op sommige dagen heb ik daar wel behoefte aan, omdat ik ook nog steeds zo graag zou willen werken, meedraaien in de maatschappij etc en niet zo aan de zijlijn staan. Want dat doet nog wel steeds zeer. Vanavond heeft H een belangrijke voetbalwedstrijd en daar kan ik dan niet bij zijn en dat vind ik nog steeds heel moeilijk.

Maar we doen het met wat we hebben, en daar ben ik rijk mee. Ik ben in de loop van de jaren vrienden en familie uit het oog verloren, soms eigen keus, soms door hen. Je maakt je wereld om je heen zo, dat je zoveel mogelijk negativiteit weert en de positiviteit binnen laat. Anders heb je teveel energie lekken en daar heb je dan zo weinig aan. Sommigen uit het verleden mis ik nog wel, anderen niet. Het is bij iedereen trouwens zo, de levenstrein rijdt verder. Wie er niet op wilt blijven moet bij een station uitstappen, of word eruit gezet. Zo gaat ieders levenstrein verder, met of zonder dezelfde mensen. Want bij verschillende stations stappen ook weer mensen in. En hoe raar het ook klinkt, door mijn ziekte heb ik ook heel veel lieve mensen ontmoet. Die vriendschappen gaan dan dieper en zijn anders. Omdat je samen een heel moeilijk deel van je leven deelt. Je ziekte. Met name een onzichtbare ziekte die je deelt. Niet altijd is deze te begrijpen door anderen, en mensen met dezelfde ziekte hebben logischerwijs aan een half woord genoeg.

En zo mijmeren we wat af in het bed waar ik de meeste tijd van mijn leven in doorbreng. Het brengt me niet alleen maar rottige dingen, maar ook de mooie mensen op mijn pad die ik heb ontmoet. En waar ik dankbaar voor ben.

Lfsssssssss


Zo vrij als een vogel
zal ik niet meer kunnen zijn
De onzichtbare ziekte
geeft veel vermoeidheid en pijn
Maar toch geniet ik ook
van mijn Leven zoals het nu is
Want kan je dat niet meer
dan heb je pas een groot gemis
©marb

dinsdag 9 april 2013

09 april 2013

Hallo bloglezers,

Niks zo veranderlijk als de ziekte ME. Maar zo zullen er nog talloze (chronische) ziekten zijn die niet te voorspellen zijn. Zo goed als ik me voelde, zo shit gaat het slapen bijvoorbeeld nu weer. Maar wetende dat het ook zo weer om kan slaan, houdt me op de been. Ik slaap momenteel heel slecht in. Afgelopen nacht was het pas half vier ongeveer. Verschrikkelijk.

En vanmorgen vroeg de wekker, want had een belafspraak om 8.00/8.30u met Dr Visser.
Uitslag kanteltafeltest: er blijft 30% bloed hangen in mijn torso, wat eigenlijk terug gepompt moet worden naar mijn hersenen. Dat geeft uiteraard vermoeidheidsklachten, energielek, duizeligheid en misselijkheid bij opstaan. Hiervoor moet ik compressiekousen gaan dragen, net als J, maar daar zullen we dan een potje voor moeten vinden, ze zijn toch niet goedkoop. Verder krijg ik daar medicijnen voor.
Slaaponderzoek gaf wat lichte afwijkingen, maar ik had een goede nacht, dus daar was ik op voorbereid. Met mijn verhaal hoe het slapen vaker gaat dan die ene nacht dat ik geslapen heb met onderzoekskastje en de lichte afwijkingen, word ik doorgestuurd naar het slaapcentrum in Ede.
Holteronderzoek gaf wel aan dat ik overslagen van mijn hart heb, maar die "stellen niet veel voor" , dus dat onderzoek was goed.

Maar voordat we ergens iets gaan veranderen, heeft hij me voor de rugpijn eerst doorgestuurd terug naar de neuroloog. Dat is op zich wel fijn, omdat ik er niet blij mee ben dat ik zoveel helse rugpijnen heb. Altijd pijn, dag in nacht uit,  en de kracht gewoon niet om rechtop te blijven staan/zitten. Altijd liggen. Krachttraining voor de spieren kan weer niet in verband met de ME. Dus op advies van een lotgenote ga ik voor een korset  Niet dat ik daar heel blij van word, maar altijd beter dan al die morfine die ik slik en "pammen". Het zal me benieuwen. Ik ga wel naar de neuroloog in het Martini ZH, want naar die kabouter hier in het streekziekenhuis die mijn hernia wel mee vond vallen ga ik NIET meer. Want het bleek een Gróte hernia te zijn!!! Hij kan de pot op. Morgen dus bellen voor een afspraak in Groningen. Daar ben ik ook geopereerd en is het lijntje tussen neuroloog en neuro-chirurg korter.
Volgende week dinsdag weer een belafspraak met Dr. Visser, dan weet hij hoelang het gaat duren voordat ik bij de neuroloog terecht kan. En kunnen we de andere dingen gaan plannen. Eerst maar eens zien of we deze maand kunnen sparen van het huishoudgeld :(( voor de compressiekousen.

Morgen hoef ik niet voor de keuring, want dat kan niet op woensdag, dan hebben we de HH hulp! Dus zoeken ze maar een ander tijdstip. (keuring voor invalideparkeerkaart)

Verder niet zoveel te kletsen, dat had ik gisteren al gedaan ;-)
Lfssssss



maandag 8 april 2013

08 april 2013

Hallo bloglezers,

We hebben de maandag weer bijna overleefd :) Toch grappig dat veel tegen de maandag opzien, en dat de andere dagen toch eigenlijk van hetzelfde soort zijn. Alleen omdat het waarschijnlijk vlak ná het weekend komt, na vrije dagen voor de meesten, blijft deze dag triggeren. Ik heb dat nooit heel extreem gehad, maar ik heb in de zorg gewerkt en daar werk je ook weekenden en feestdagen. Dus dan sta je er niet zo bij stil denk ik. Morgen is voor mij zwaarder, ik moet al om 8 uur klaarzitten om op een telefoontje te wachten van Dr Visser. Wát een tijd!
En woensdag moet ik naar de MOzaak Drenthe (gelukkig hier in WS) voor een keuring of ik in aanmerking kom voor een invalideparkeerkaart. Daar moet ik al om 10u zijn. Dus twee drukke dagen. Maar ook die zal ik wel weer overleven.
Eindelijk is de lente een beetje in zicht. Deze week gelukkig nog regen. Ik vind het namelijk doodzonde van de droge natuur, dat er zoveel verbrandt. Ik snap ook totaal niet dat mensen niet voorzichtiger zijn met bv het weggooien van een nog brandende sigaret of peuk. Daar kan ik me boos over maken!! Doe het maar niet, want veel zin heeft dat toch niet en het zorgt alleen maar voor een lek in mijn energie. Maar de regen mag van mij deze week wel komen, dan wordt het a.s. weekend mooi weer. Dus dan maar even accepteren en doorbijten!!!
Mijn leven met ME gaat op het ogenblik wel redelijk. De meeste last blijf ik houden van mij rug. De pijn trekt regelmatig door naar mijn benen. Héél vervelend en héél pijnlijk. Maar ik zit niet op mijn topdosis morfine, dus naar de huisarts gaan heeft dan ook weinig nut, want dan moet ik weer opbouwen met morfine. En zolang het te behapstukken is, wil ik dat maar zo houden. Het scheelt toch niet. En teveel morfine........nee, daar zit ik ook niet op te wachten meer. Dus als het nog dragelijk is, laat ik het wel zo.

Ik ben me aan het verheugen op 12 mei. Dan is het ME werelddag. Benefiet van Sonja red ik helaas niet, zoals jullie weten. Wel ga ik naar mijn liefste Vriend Wim. Dat is voor mij beter en ik wil weer heel graag even de armen voelen van Wim en Liana om me heen. Even niet alleen met de slopende ziekte die mij trof. Maar samen gelukkig zijn dat we elkaar door deze ziekte hebben ontmoet!!! Want dat is dan weer het positieve. Zonder ME had ik hen niet leren kennen, en dat kan ik me nu niet goed meer voorstellen!!!

Lfssssss



zaterdag 6 april 2013

06 april 2013

Hallo bloglezers,

Een mooie dag, zon schijnt, de ijzige wind is het land uit. We kijken vooruit, naar mijn seizoen. De Lente. Een nieuw begin. Zo voelt het. Nooit op Nieuwjaarsdag. Nee, de laatste jaren sinds ik zo ziek ben is de eerste Lentedag dat ik naar buiten kan, míjn nieuwe begin. Ik kijk ernaar uit!
Heb vandaag ook besloten om iedereen te laten weten dat ik niet naar de Benefietdag kan van ME die wordt georganiseerd door Sonja Silva (mijn lieve vriendin!!) Ik moet keuzes maken zoals iedereen in het Leven. En ook hierin moet ik een keuze maken. De ME-Benefietdag is vol van Liefde, Betrokkenheid, Samenzijn, Gedeelde Smart. Maar ook véél mensen, véél geluid. Ik weet dat als ik ga, ik daar weer weken van moet bijkomen. Terwijl ik zelf het gevoel heb op de goede weg te zijn om wat procentjes te smokkelen. Zó belangrijk. Al kan ik maar een paar procentjes vooruit, zoals ik het nu voel. Dan kan ik weer eens ......... vul maar in. Geef ik die opgaande lijn op? Neem ik het risico dat ik weer een terugval krijg? Krijg ik die niet altijd toch wel? Heel veel vragen speelden door mijn hoofd. Aan de andere kant wist ik ook dat mijn liefste Maatje zéker geen keus had en niet naar de Benefiet kan komen. Hij is met een protocol bezig en samen met zijn vrouw te ziek om te reizen of ergens heen te gaan. Deze twee dingen afwegend, heb ik een keus gemaakt met mijn hart. R en ik gaan die dag naar Gelderland. Okee, we gaan de dag ervóór naar Hedel. Daar hebben we een kamer in een herberg geboekt zonder ontbijt. Het moet zo goedkoop mogelijk uiteraard. En op 12 mei gaan we naar mijn liefste maatje en zijn vrouw. En deze keus maakt me rustig en heb er Vrede mee. Want ook zij mogen deze dag niet vergeten worden. Net als ik zelf. Ik mág mezelf niet vergeten. Ik kán er niet voor kiezen om weer achteruit te gaan, terwijl ik het gevoel heb juist wat procentjes te pakken over het afgelopen jaar.
Dus de knoop is doorgehakt. Ik kan nu in alle rust genieten van de speciale dag die 12 mei is en altijd zal zijn. Met een overnachtingsadres voor zaterdag op zondag, zodat het voor mij niet te vermoeiend is. Want zo vaak zie ik mijn liefste maatje en zijn vrouw niet.
Maar wij gaan het samen met z'n vieren doen. Wij zullen, net als op de benefiet dag, bij elkaar zijn en op onze manier aandacht vragen wat een rotziekte ME is. In alle vormen, maten en gewicht.
Bij hen kan ik mezelf zijn, is er geen overlast van geluid en teveel mensen én heb ik ook het idee dat de dag niet verloren is.
Dat is wat R en ik gaan doen op 12 mei. En wat zal ik de anderen (mijn lieve lotgenoten) allemaal missen. Maar wat zal ik genieten van het zijn bij mijn liefste maatje. Dubbel.

Jullie lezen het al hierboven tussen de regels door. Maar ik heb sterk een gevoel van binnen, dat ik mijn grenzen wat mag gaan verleggen. Mijn grens was de woonkamer, kleine ritjes met de scoot en de tuin. Maar ik heb een gevoel van binnen, merk het in heel veel, dat ik onder begeleiding van Dr. V uit Amsterdam op het goede spoor zit. Nachten zijn nog een disaster regelmatig, maar op de één of andere manier krijg ik toch een positieve feedback vanuit het Innerlijk. Ik laat het over me heen komen, Let it go with the Flow en luister héél goed naar mijn Lichaam. Want die is niet meer hetzelfde als een jaar of 5 geleden. Ik ben heel erg achteruit gegaan en eerlijk gá ik nog steeds achteruit. Maar er is een flow diep van binnen, die me zegt ook te gaan genieten van juist de kleine momenten. Dat kan weer. Ik stap daar heel wankel op, maar wel vol vertrouwen dat mijn lichaam mij zal leiden tot hoever. Zelf denk ik dat de Carnitene, de extra Vit D en zéker de probiotica capsules, een héél goede push geven in de goede richting. Nu nog aan de slag met de amitriptyline, zodat ik ook de nachten weer gewoon nachten kan noemen. Ik ben dankbaar. Voor het goede gevoel van binnen. Zonder te weten waar het naar toe zal leiden. Achteruitgaan en toch mogen genieten van misschien weer wat kleine momenten dat ik iets verder kan gaan. De tijd zal het leren.

Lfsssssss