Lieve bloglezers,
Nu is de kerstperiode begonnen voor mij :) Serious Request is gestart. Altijd genieten en zeker dit jaar weer met Giel en Gerard. Een gouden koppel in het Glazen Huis. Onze kerstboom staat, lichtjes hangen erin en de rest gaan we morgenmiddag op het gemak erin hangen. En het huis verder wat in Kerstsfeer brengen. Is het klaar, zal ik wel een fotootje plaatsen. Dus mijn pc staat op één tabblad op 101.tv, zodat mijn gezin ook nog "gewoon"tv kan kijken ;) En mij geeft het altijd het Kerstgevoel, het Glazen Huis.
Hoe is het met mij ... gisteren was ik zo ziek, dat ik het gevoel had dat ze me beter meteen naar het ziekenhuis konden afvoeren. Ik scheen de hele dag ook niet zo aardig te zijn geweest voor mijn gezin. Rottige eigenschap van mij, als ik me héél slecht voel op een dag, moeten mijn lieve kids en mijn hubby dat zo'n dag toch wel ontgelden. Nadat ik eigenlijk de hele dag heb geslapen, heeft mijn hubby de HA gebeld en heb ik een kuur voorgeschreven gekregen. Ik ben om half negen uitgeput, doodziek naar bed gegaan en heb geslapen tot 13u vanmiddag. Wel met tussenpozen omdat ik uiteraard ook wel naar de wc moest, maar verder was ik zeer weinig waard. Echt goed ziek dus :( Vanmiddag toch iets beter opgestaan, maar ik merk gewoon ook dat als ik zo lang slaap, dat ik dan niet meer in de dag kom. Dus vandaag is mij eigenlijk ook voorbij gegaan. Op het feit na dat mijn moeder ook goed ziek is. Bah. Niet levensbedreigend, maar ze zal heel goed voor zichzelf moeten zorgen. Doen hoor mam!!! Verder is alles langs me heengegaan, hebben we weer 2 kerstpakketten mogen ontvangen van lieve mensen. [geefjijhetdoor.nl en stichtingstillearmoede.nl] Wat worden we dan warm en dankbaar zeg.
Aanstaande vrijdag zeg ik mijn afspraak bij Dr. Visser in Amsterdam af. Ik ben daar te ziek voor, en mijn hubby raakt ook een beetje aan het eind van zijn energie. We gaan dus beiden energie sparen voor de Kerstdagen. Ik heb nu ook een kuur, en straks kan Dr .Visser ook geen bloed prikken omdat de kuur ook in mijn bloed zit natuurlijk. Dus dat geeft dan geen goed beeld, plus dat ik in deze periode ook extra vitB12 zuigtabletten neem, de laatste strip die ik in huis heb, om een beetje terug in oude doen te komen. Dus morgen gaan we hem bellen en de afspraak verzetten naar januari. Beter plan. Rustigere maand dan zo rond de feestdagen.
Nu weten jullie ook een beetje dat ik stil ben geweest gisteren door ziekte. Wanneer niet :( Maar we blijven moed houden en vechten.
Wil jullie als mijn bloglezers ook vragen een kaarsje te branden. Onze lieve MEdelotgenote Denise, waar ik haar verhaal van gedeeld heb een aantal dagen geleden, is keihard aan het vechten, maar moet de strijd langzaam aan op gaan geven. Willen jullie allemaal een kaarsje branden en voor degene die het ook moeilijk hebben in deze periode? Mensen die vechten omdat ze zo graag nog een stuk Leven zouden willen meebeleven, maar dat door hun ziekte niet meer zullen kunnen? Ik zou jullie dankbaar zijn.
Dit stond op een prikbord van een MEdelotgenote:
Denise zwakt alleen maar meer af en kan niet vele meer en is nog steeds benauwd. A.S donderdag opnieuw in ziekenhuis een longfoto maken. Denise is erg blij met de kaartjes die ze krijgt van ons allemaal. Langzaam nemen we meer en meer afscheid van deze dappere vrouw. #respect #kanker #neuroME #verdrietig #oneerlijk
En zo zijn er velen onder ons die vechten en waarvan de strijd oneerlijk wordt gezien... Brandt het kaarsje met me mee alsjeblieft.
Tot de vlgs keer
Lfsssssssss
dinsdag 18 december 2012
zondag 16 december 2012
16 december 2012
Lieve bloglezers,
Rust ....... ik zoek rust. Mijn hoofd zit te vol. Gedachten hier, geluiden daar, ik word er misselijk van. Ik merk dat ik alles tegelijk niet meer aan kan. Ik doe al minder op twitter. Gewoon omdat het teveel is. Dus mis ik daar wat, dan spijt me dat, mentions lees ik altijd, maar vaak vertraagd. Dan de spelletjes op mobiel, leuk, maar niet als ik ook achter facebook zit. De geluiden van mijn mobiel uit. Het irriteert me. Ik kan het er niet bij hebben. Kan niet alles meer tegelijk. Ik vind eigenlijk dat ik al teveel heb ingeleverd het afgelopen jaar, de afgelopen jaren. Steeds er maar weer achter komen dat je niet alles meer kunt, wat je vroeger wel kon. Het is al snel teveel. Mijn gezin neemt al zoveel mogelijk van me over. #Dankbaar! Leren één ding tegelijk te doen, óf een spelletje, óf twitter even "bijwerken" en antwoord geven óf facebook. Mail kan wachten, daar kan ik ook straks op antwoorden. Facebook is mijn sociale wereld, mijn wereld waar ik in thuis hoor, bij wie ik thuis hoor. Veel die me begrijpen. Ik kan het gewoon niet meer allemaal tegelijk :( Dat doet me zeer. Zelfs mijn pc moet ik nu gaan doseren. Het kost anders teveel. Het wordt me anders teveel. Ik kan het niet meer tegelijk. :(
Okee, en hoe is het nu met mij. Ik heb sinds vrijdag keelontsteking, maar mijn lichaam werkt keihard, dat merk ik aan de energie die alles kost, om weer van die keelontsteking af te komen. En het gaat de goede kant wel weer op. Maar heb bewust zélfs even afstand genomen van mijn sociale wereld. Ik moest wel, want anders kreeg mijn lichaam de rust niet die het keihard nodig heeft. Vrijdag wil ik koste wat het kost wel naar Dr. Visser in Amsterdam. Ik heb de verwijzing van mijn HA binnen.
Vanaf mijn 16e staat inderdaad in mijn dossier: psychische klachten die lichamelijke klachten geven. Hoe bekend klinkt dit nu!!! Ik hád en héb geen psychische klachten, maar de lichamelijke klachten zijn daaraan altijd ondergeschikt geweest!!!
Gebikkeld heb ik, roofbouw gepleegd op mijn lichaam, het was toch maar psychisch. Ik sprak gisteren een oud-collega van mij, die was even bij me op visite (en wat hebben we het fijn gehad!!! TOP Anderhalf uur, was voor mij lang genoeg, maar wat was het fijn). Ik had gewild dat ik het langer kon volhouden deze bezoekjes. Maar zij vertelde mij dus, dat ze nóóit wat aan me gemerkt heeft. Terwijl ik zó vaak 's ochtends vroeg al mijn ontbijt weer in de wc had zien verdwijnen. Er waren en er zijn er genoeg die de ziekte die mijn lichaam heeft gesloopt niet begrijpen. Is ook moeilijk. En toch was ik gisteren zo zielsdankbaar dat deze collega mij opnieuw heeft opgepakt, en ook deze weg met me wil gaan. Korte bezoekjes, die lang genoeg zijn voor mij, maar die me wel doen beseffen dat ik niet meer ben die ik was. Mijn ziekte heeft mij veranderd. Toch superblij dat ze wel weer wil komen, dat het hier niet bij blijft.
Vrijdag dus naar Dr. Visser in Amsterdam. Een hele reis, maar het is de reis volgens mijn MEdelotegenoten meer dan waard. Dáár hou ik aan vast!!!
http://www.parkstadkliniek.nl/cardiologie.html
Met H gaat het met héle kleine stukjes vooruit. Hij heeft tijdelijk mijn woonkamerbed, omdat het mij té lang duurde, met té veel pijn. Afgelopen nacht, na een dag en nacht op mijn woonkamer bed, heeft hij geslapen zónder pijn!!! Dat is dus mijn doel. Ik bezet dus de 3zits bank of mijn slaapkamer bed. Maar dat geeft geen problemen zolang we geen bezoek krijgen.
Lieve allemaal, ik ben er dus wel, maar niet overal evenveel momenteel. Rust moet ik écht zoeken en hebben om mezelf weer op de oude rails te krijgen. Mijn keelontsteking moet de deur weer uit. Daar neem ik mijn tijd voor, geholpen door mijn lieve bedmaatje!!! Want wat is het moeilijk voor jezelf kiezen, terwijl je je al schuldig voel als je gezin door jou tekort komt. Ja, ik weet het, het is mijn gevoel, maar ik krijg aan alle kanten hulp. En ik ben jullie dankbaar (degene die ik bedoel, weten vast wíe ik bedoel)
Lfssssssss
Rust ....... ik zoek rust. Mijn hoofd zit te vol. Gedachten hier, geluiden daar, ik word er misselijk van. Ik merk dat ik alles tegelijk niet meer aan kan. Ik doe al minder op twitter. Gewoon omdat het teveel is. Dus mis ik daar wat, dan spijt me dat, mentions lees ik altijd, maar vaak vertraagd. Dan de spelletjes op mobiel, leuk, maar niet als ik ook achter facebook zit. De geluiden van mijn mobiel uit. Het irriteert me. Ik kan het er niet bij hebben. Kan niet alles meer tegelijk. Ik vind eigenlijk dat ik al teveel heb ingeleverd het afgelopen jaar, de afgelopen jaren. Steeds er maar weer achter komen dat je niet alles meer kunt, wat je vroeger wel kon. Het is al snel teveel. Mijn gezin neemt al zoveel mogelijk van me over. #Dankbaar! Leren één ding tegelijk te doen, óf een spelletje, óf twitter even "bijwerken" en antwoord geven óf facebook. Mail kan wachten, daar kan ik ook straks op antwoorden. Facebook is mijn sociale wereld, mijn wereld waar ik in thuis hoor, bij wie ik thuis hoor. Veel die me begrijpen. Ik kan het gewoon niet meer allemaal tegelijk :( Dat doet me zeer. Zelfs mijn pc moet ik nu gaan doseren. Het kost anders teveel. Het wordt me anders teveel. Ik kan het niet meer tegelijk. :(
Okee, en hoe is het nu met mij. Ik heb sinds vrijdag keelontsteking, maar mijn lichaam werkt keihard, dat merk ik aan de energie die alles kost, om weer van die keelontsteking af te komen. En het gaat de goede kant wel weer op. Maar heb bewust zélfs even afstand genomen van mijn sociale wereld. Ik moest wel, want anders kreeg mijn lichaam de rust niet die het keihard nodig heeft. Vrijdag wil ik koste wat het kost wel naar Dr. Visser in Amsterdam. Ik heb de verwijzing van mijn HA binnen.
Vanaf mijn 16e staat inderdaad in mijn dossier: psychische klachten die lichamelijke klachten geven. Hoe bekend klinkt dit nu!!! Ik hád en héb geen psychische klachten, maar de lichamelijke klachten zijn daaraan altijd ondergeschikt geweest!!!
Gebikkeld heb ik, roofbouw gepleegd op mijn lichaam, het was toch maar psychisch. Ik sprak gisteren een oud-collega van mij, die was even bij me op visite (en wat hebben we het fijn gehad!!! TOP Anderhalf uur, was voor mij lang genoeg, maar wat was het fijn). Ik had gewild dat ik het langer kon volhouden deze bezoekjes. Maar zij vertelde mij dus, dat ze nóóit wat aan me gemerkt heeft. Terwijl ik zó vaak 's ochtends vroeg al mijn ontbijt weer in de wc had zien verdwijnen. Er waren en er zijn er genoeg die de ziekte die mijn lichaam heeft gesloopt niet begrijpen. Is ook moeilijk. En toch was ik gisteren zo zielsdankbaar dat deze collega mij opnieuw heeft opgepakt, en ook deze weg met me wil gaan. Korte bezoekjes, die lang genoeg zijn voor mij, maar die me wel doen beseffen dat ik niet meer ben die ik was. Mijn ziekte heeft mij veranderd. Toch superblij dat ze wel weer wil komen, dat het hier niet bij blijft.
Vrijdag dus naar Dr. Visser in Amsterdam. Een hele reis, maar het is de reis volgens mijn MEdelotegenoten meer dan waard. Dáár hou ik aan vast!!!
http://www.parkstadkliniek.nl/cardiologie.html
Met H gaat het met héle kleine stukjes vooruit. Hij heeft tijdelijk mijn woonkamerbed, omdat het mij té lang duurde, met té veel pijn. Afgelopen nacht, na een dag en nacht op mijn woonkamer bed, heeft hij geslapen zónder pijn!!! Dat is dus mijn doel. Ik bezet dus de 3zits bank of mijn slaapkamer bed. Maar dat geeft geen problemen zolang we geen bezoek krijgen.
Lieve allemaal, ik ben er dus wel, maar niet overal evenveel momenteel. Rust moet ik écht zoeken en hebben om mezelf weer op de oude rails te krijgen. Mijn keelontsteking moet de deur weer uit. Daar neem ik mijn tijd voor, geholpen door mijn lieve bedmaatje!!! Want wat is het moeilijk voor jezelf kiezen, terwijl je je al schuldig voel als je gezin door jou tekort komt. Ja, ik weet het, het is mijn gevoel, maar ik krijg aan alle kanten hulp. En ik ben jullie dankbaar (degene die ik bedoel, weten vast wíe ik bedoel)
Lfssssssss
donderdag 13 december 2012
13 december 2012
Lieve bloglezers,
We zijn weer een dag verder. Ik voelde me gisteren best goed. Veel gedaan voor mijn doen en ik wíst het ... ik zou daar spijt van krijgen. Maar ik voelde me toch goed? Op wat kortademigheid na, ging het toch?
Tot ik vanmorgen wakker werd gemaakt door mijn dochter. Alles doet me zeer. Ben blijven liggen, nog even het idee dat het na een uurtje misschien toch beter zou gaan. Nou nee dus. Pijn in mijn rug is hels, hartslag herstelt slecht, en ik heb een beetje een kort lontje. Ik denk dat al mijn lotgenoten zullen begrijpen dat je dan tóch weer even baalt, terwijl je best weet dat je ervoor moet boeten. Maar dat is het sluipende aan deze ziekte. Je kan je een dag best iets beter voelen, maar doe dan niet teveel, #ME gaat niet weg, ook niet voor een dag of een week, het is altijd bij je. Het is altijd een sluiper die toeslaat als je er niet op bedacht bent. En ja, ik weet het, dan had ik gisteren niet "zoveel" moeten doen..... Ik heb dus een slechte dag. Geluid komt 2x zo hard binnen, en de hele dag staat er al muziek aan en tv. Pffff, niet makkelijk even. Maar sla me er wel doorheen.
Gisteren waren H en R om half 6 thuis. De chirurg was niet meer langsgeweest, maar H heeft wel te horen gekregen wat hij wel/niet mag. Hij mag dus wel bewegen, niet teveel en overdadig, maar hij mag niet tillen, niet werken, niet sporten tot aan de poliklinische afspraak over twee weken. Dus ook niet naar school. H gaat namelijk "graag" over grenzen. Afgelopen nacht heeft hij op mijn ZH bed geslapen beneden. Ivm de wc die we beneden hebben en dat het achtereind of hoofdeind van het bed ook verstelbaar is. Hij heeft wel veel pijn, maar houdt zich taai.
We hebben school gebeld, dat hij na de Kerstvakantie weer komt. Hij wilde graag wel naar het klassenuitje, wokken in de Euroborg, maar daar hebben zijn mentor en ik het maandag even over. Dan kunnen we ook even kijken hoe hij zich voelt en of het allemaal wel te doen is, want als wij hem moeten brengen, kost het ook weer geld grrrr, altijd dat stomme geld! Grrrrr
Weten jullie, ik hou het vandaag kort, jullie weten hoe het met onze Kanjer is.
Lfssssss
We zijn weer een dag verder. Ik voelde me gisteren best goed. Veel gedaan voor mijn doen en ik wíst het ... ik zou daar spijt van krijgen. Maar ik voelde me toch goed? Op wat kortademigheid na, ging het toch?
Tot ik vanmorgen wakker werd gemaakt door mijn dochter. Alles doet me zeer. Ben blijven liggen, nog even het idee dat het na een uurtje misschien toch beter zou gaan. Nou nee dus. Pijn in mijn rug is hels, hartslag herstelt slecht, en ik heb een beetje een kort lontje. Ik denk dat al mijn lotgenoten zullen begrijpen dat je dan tóch weer even baalt, terwijl je best weet dat je ervoor moet boeten. Maar dat is het sluipende aan deze ziekte. Je kan je een dag best iets beter voelen, maar doe dan niet teveel, #ME gaat niet weg, ook niet voor een dag of een week, het is altijd bij je. Het is altijd een sluiper die toeslaat als je er niet op bedacht bent. En ja, ik weet het, dan had ik gisteren niet "zoveel" moeten doen..... Ik heb dus een slechte dag. Geluid komt 2x zo hard binnen, en de hele dag staat er al muziek aan en tv. Pffff, niet makkelijk even. Maar sla me er wel doorheen.
Gisteren waren H en R om half 6 thuis. De chirurg was niet meer langsgeweest, maar H heeft wel te horen gekregen wat hij wel/niet mag. Hij mag dus wel bewegen, niet teveel en overdadig, maar hij mag niet tillen, niet werken, niet sporten tot aan de poliklinische afspraak over twee weken. Dus ook niet naar school. H gaat namelijk "graag" over grenzen. Afgelopen nacht heeft hij op mijn ZH bed geslapen beneden. Ivm de wc die we beneden hebben en dat het achtereind of hoofdeind van het bed ook verstelbaar is. Hij heeft wel veel pijn, maar houdt zich taai.
We hebben school gebeld, dat hij na de Kerstvakantie weer komt. Hij wilde graag wel naar het klassenuitje, wokken in de Euroborg, maar daar hebben zijn mentor en ik het maandag even over. Dan kunnen we ook even kijken hoe hij zich voelt en of het allemaal wel te doen is, want als wij hem moeten brengen, kost het ook weer geld grrrr, altijd dat stomme geld! Grrrrr
Weten jullie, ik hou het vandaag kort, jullie weten hoe het met onze Kanjer is.
Lfssssss
woensdag 12 december 2012
12 december 2012
Lieve bloglezers,
Vroeg dag vandaag! Vandaag wordt H geopereerd aan zijn liesbreuk. Hij was rond 10.30u opgehaald voor OK en nu, om 12.30 nog niks gehoord. Straks maar weer even bellen. R is mee met hem, en J is naar school. Dus ik ben alleen thuis en ik wil teveel heb ik al gemerkt. Wasmachine, wasdroger, vaatwasser, kattenbak, ze houden me niet van de straat, maar uit bed. En dat ga ik dus nu merken. Niet slim. Maar gewoon eigenwijs. Vaatwasser draait nu voor de tweede keer, nu leeg, met schoonmaak spul erin. Moet gewoon één keer in de zoveel tijd. Wasmachine en -droger draaien ook voor de tweede keer en wil dat nog één keer doen, omdat er natte handdoeken bij zitten en die gaan zo stinken. Daarna mogen de overige gezinsleden het weer overnemen. Ik merk dat mijn spierkracht enorm is afgenomen de laatste maanden. Ook buiten adem als ik maar iets gedaan heb, en mijn hartslag heeft ook moeite vandaag zich te herstellen. Dus mijn liefste maatje beloofd dat ik niet veel meer doe vanmiddag. En beloftes kom ik na, dus straks alleen dus de wasmachine en -droger nog een keer en verder niet veel. Moet J ook nog een WA sturen wat voor boodschappen ik nodig heb. Allemaal dingen die R anders altijd doet, mijn geheugen is een zeef en de rest hierboven erbij ... ik heb gewoon echt de kracht er allemaal niet meer voor.
Ik merk ook dat ik nerveus word dat ik nog niks heb gehoord van het ZH. Ik ben namelijk nóg een keer eerder thuis geweest met een opname en wel 5 jaar geleden van R. Toen ik na uren wachten eindelijk een zuster te pakken kreeg, zei die doodleuk, oh, hebben ze U niet gebeld, er is een complicatie opgetreden en meneer ligt op hartbewaking. Die schrik zit er denk ik nog steeds enorm in. Bah.
En R is uiteraard een stuk nuchterder, want die heeft de paniek toen hier thuis niet meegemaakt. J en H moesten allebei à la minuut een opvangadres (waren 5 jaar jonger), ik weet niet hoe ik toen naar Groningen ben gereden over de snelweg naar het UMCG, maar de schrik was echt shit.
Ik denk dat ik daarom, nu ik niet bij H in het ZH ben, veel nerveuzer ben, nu ik weer thuis zit af te wachten.
----------------------
Rond 13.15u een bericht uiteindelijk: H is terug op zaal. Operatie is gelukt, heeft wel veel pijn, maar al wel weer wat gedronken. Nu wachten tot ze de chirurg hebben gesproken en groen licht hebben om naar huis te gaan. En dan tijd nemen om te genezen. Dat is nog de grootste uitdaging om onze sporter rústig te houden :)
Zelf weer wat rustiger, ach, ik heb de zenuwen mezelf toegestaan, het is toch m'n zoon. ;-)
Morgen horen jullie de rest van de belevenissen. Ik ben nu eigenlijk gewoon inspiratieloos, nu de druk en spanning eraf is. Ik laat me even lekker meevoeren op mijn gevoel ... misschien maar eens een powernap als het lukken wil :-)
Lfssss
Vroeg dag vandaag! Vandaag wordt H geopereerd aan zijn liesbreuk. Hij was rond 10.30u opgehaald voor OK en nu, om 12.30 nog niks gehoord. Straks maar weer even bellen. R is mee met hem, en J is naar school. Dus ik ben alleen thuis en ik wil teveel heb ik al gemerkt. Wasmachine, wasdroger, vaatwasser, kattenbak, ze houden me niet van de straat, maar uit bed. En dat ga ik dus nu merken. Niet slim. Maar gewoon eigenwijs. Vaatwasser draait nu voor de tweede keer, nu leeg, met schoonmaak spul erin. Moet gewoon één keer in de zoveel tijd. Wasmachine en -droger draaien ook voor de tweede keer en wil dat nog één keer doen, omdat er natte handdoeken bij zitten en die gaan zo stinken. Daarna mogen de overige gezinsleden het weer overnemen. Ik merk dat mijn spierkracht enorm is afgenomen de laatste maanden. Ook buiten adem als ik maar iets gedaan heb, en mijn hartslag heeft ook moeite vandaag zich te herstellen. Dus mijn liefste maatje beloofd dat ik niet veel meer doe vanmiddag. En beloftes kom ik na, dus straks alleen dus de wasmachine en -droger nog een keer en verder niet veel. Moet J ook nog een WA sturen wat voor boodschappen ik nodig heb. Allemaal dingen die R anders altijd doet, mijn geheugen is een zeef en de rest hierboven erbij ... ik heb gewoon echt de kracht er allemaal niet meer voor.
Ik merk ook dat ik nerveus word dat ik nog niks heb gehoord van het ZH. Ik ben namelijk nóg een keer eerder thuis geweest met een opname en wel 5 jaar geleden van R. Toen ik na uren wachten eindelijk een zuster te pakken kreeg, zei die doodleuk, oh, hebben ze U niet gebeld, er is een complicatie opgetreden en meneer ligt op hartbewaking. Die schrik zit er denk ik nog steeds enorm in. Bah.
En R is uiteraard een stuk nuchterder, want die heeft de paniek toen hier thuis niet meegemaakt. J en H moesten allebei à la minuut een opvangadres (waren 5 jaar jonger), ik weet niet hoe ik toen naar Groningen ben gereden over de snelweg naar het UMCG, maar de schrik was echt shit.
Ik denk dat ik daarom, nu ik niet bij H in het ZH ben, veel nerveuzer ben, nu ik weer thuis zit af te wachten.
----------------------
Rond 13.15u een bericht uiteindelijk: H is terug op zaal. Operatie is gelukt, heeft wel veel pijn, maar al wel weer wat gedronken. Nu wachten tot ze de chirurg hebben gesproken en groen licht hebben om naar huis te gaan. En dan tijd nemen om te genezen. Dat is nog de grootste uitdaging om onze sporter rústig te houden :)
Zelf weer wat rustiger, ach, ik heb de zenuwen mezelf toegestaan, het is toch m'n zoon. ;-)
Morgen horen jullie de rest van de belevenissen. Ik ben nu eigenlijk gewoon inspiratieloos, nu de druk en spanning eraf is. Ik laat me even lekker meevoeren op mijn gevoel ... misschien maar eens een powernap als het lukken wil :-)
Lfssss
En voor H:
maandag 10 december 2012
10 december 2012
Lieve bloglezers,
Na een paar dagen van aanhoudende hoofdpijn, lijkt die nu éindelijk te zakken en weg te blijven. Mijn ogen zijn ook minder branderig en schrijnen minder. Was ook wel weer lang genoeg, 4 dagen hoofdpijn. Met medeleven denk ik aan Migraine-ptn. En aan Celine die ernstige clusterhoofdpijn heeft. Wat heb ik dan eigenlijk te klagen over mijn 4 dagen hoofdpijn. Het kost me wel enorm veel energie extra, wat ik niet heb, maar goed. Ik heb me deze dagen extra rustig gehouden zodat ik mijn lepels wel wat kon verdelen. Had er toch wel 50% minder als op een goede dag, maar we hebben het ermee gedaan.
Ik val eens met de deur in mijn blog. Maar wat zijn vrienden eigenlijk belangrijk in iemands leven. De één spreek je vaak, de ander spreek je zelden, de volgende spreek je dagelijks, weer een ander misschien een paar keer per jaar. Maar vrienden dragen je wel in het leven. Ik kan dan helaas spreken dat ze me dragen in het leven van chronisch zieke, bed- en huisgebonden.
Ik heb sinds ik ziek ben, mijn sociale wereld opgebouwd rondom "Social Media". Sinds ik hier in Heiligerlee woon, kom ik nog maar weinig buiten. En dat is dus dit jaar alweer 3 jaar. Jaren van huisgebonden naar bedgebonden naar huis- en bedgebonden. Betekent dat ik mijn bed wel uit kan, ik kan wat rommelen in huis in deze periode van mijn Leven, maar heb daarna mijn bed weer keihard nodig om mijn lichaam tot rust te laten komen. Van mijn sta-op-stoel ben ik "gedegradeerd" tot mijn woonkamerbed. Maar gelukkig kan ik wel mijn bed weer uit zonder hulp. Kan ik wat drinken pakken, of even iets kleins doen. Merk ik dan wel met mijn energie, mijn hart en mijn spierkracht. Daarom dat ik mijn woonkamerbed nodig heb. Maar ik kan ook de auto in, en een stukje meerijden. Zelf rijden gaat niet meer. Ook door de morfine die ik dagelijks nodig heb.Maar binnenkort ga ik wat nieuws proberen, en als dat lukt kan ik wat verder weg eens misschien op visite bij iemand. Ik ga van de bijrijdersstoel een plekje maken waar ik goed kan liggen en natuurlijk is dat niet hetzelfde als mijn bed, maar ik wil wel eens wat verder van huis. 21 December móet ik, want ik heb een afspraak bij een cardioloog in Amsterdam die verstand heeft van #ME. Maar als dat niet al te veel tegenvalt, kan ik mijn wereld misschien samen met mijn lieve hubby uitbreiden!
Maar ik had het over vrienden. Via internet. Die zijn voor mij enorm belangrijk geworden. Ik heb mensen leren kennen, die ik anders nooit had ontmoet. Een voordeel van ziek zijn? Bed- en huisgebonden zijn? Nee, geen voordeel, maar een welkome verandering in mijn leven. Ik zou niet meer zonder mijn lotgenoten kunnen, zonder mensen die mij begrijpen en zeker niet meer zonder mijn FB-broer, FB-zus en mijn allerliefste bedmaatje. Ze dragen mij in dit leven wat ik nu noodgedwongen heb, door de ziekte #ME. Ik heb altijd gezegd, ik héb ME maar ben het niet. Nee, maar het beïnvloedt mijn dagelijks leven wel enorm. Natuurlijk ben ik gewoon nog Marjan, die ik altijd was. Misschien zelfs meer betrokken bij anderen, meer tijd voor mijn vrienden, meer begrip voor het leven wat anderen leven. Want ook vrienden die ik al langer ken, gewoon hun gezin hebben en wel of geen werk, oud-collega's die me niet zijn vergeten ... ze betekenen meer voor me dan vroeger.
Ik realiseer me voor de zoveelste keer dat mijn vader mij bij Leven, nooit zo heeft gezien, ziek op bed. Huisgebonden. Getekend door een ziekte. Mis hem enorm. Ik ga ervan uit, dat voel ik zo, dat hij het wel weet. Hij is dichtbij me, want hij heeft een stukje van mijn Hart meegenomen toen hij overleed. Maar dat stukje heb ik ook weer terug, omdat ik weet dat hij bij me is. Als ik hem nodig heb, maar ook zomaar, onverwachts. Het moet (en ik weet dat het zo is) voor mijn moeder ontzettend zwaar zijn om mij zo mee te maken. Ze kan het niet delen met mijn vader zoals ik graag gewild zou hebben. Gelukkig heeft ze mijn zus, waar ze mee kan praten erover en haar vriendinnen. Mama, ik hou van je!!! Ik ben zo trots op mijn moeder, dat het mij zeer doet dat mensen die mij laten barsten of hebben laten barsten, wel contact met haar blijven zoeken. Dat moeten ze niet doen. Want mijn moeder wil niet kiezen. Natuurlijk sta ik vooraan, samen met mijn zus. Maar voor haar is het moeilijk om geen kaartje terug te sturen als zij er één ontvangt. Terwijl ze wel weet hoeveel verdriet het mij destijds heeft gedaan. Doe dat gewoon niet. Mijn moeder hoort bij mij en ik hoor bij mijn moeder. Wil je mij niet meer zien of spreken, laat haar dan ook met rust!!!
Het is al met al een heel verhaal geworden en ik zou zomaar nog verder kunnen schrijven denk ik. Maar ik denk ook dat het wel overkomt hoe ik mijn vrienden van vandaag en de toekomst koester! En daarnaast ook mijn lotgenoten, want aan een half woord genoeg hebben is soms wel heel erg fijn.
Lfssssssss
Na een paar dagen van aanhoudende hoofdpijn, lijkt die nu éindelijk te zakken en weg te blijven. Mijn ogen zijn ook minder branderig en schrijnen minder. Was ook wel weer lang genoeg, 4 dagen hoofdpijn. Met medeleven denk ik aan Migraine-ptn. En aan Celine die ernstige clusterhoofdpijn heeft. Wat heb ik dan eigenlijk te klagen over mijn 4 dagen hoofdpijn. Het kost me wel enorm veel energie extra, wat ik niet heb, maar goed. Ik heb me deze dagen extra rustig gehouden zodat ik mijn lepels wel wat kon verdelen. Had er toch wel 50% minder als op een goede dag, maar we hebben het ermee gedaan.
Ik val eens met de deur in mijn blog. Maar wat zijn vrienden eigenlijk belangrijk in iemands leven. De één spreek je vaak, de ander spreek je zelden, de volgende spreek je dagelijks, weer een ander misschien een paar keer per jaar. Maar vrienden dragen je wel in het leven. Ik kan dan helaas spreken dat ze me dragen in het leven van chronisch zieke, bed- en huisgebonden.
Ik heb sinds ik ziek ben, mijn sociale wereld opgebouwd rondom "Social Media". Sinds ik hier in Heiligerlee woon, kom ik nog maar weinig buiten. En dat is dus dit jaar alweer 3 jaar. Jaren van huisgebonden naar bedgebonden naar huis- en bedgebonden. Betekent dat ik mijn bed wel uit kan, ik kan wat rommelen in huis in deze periode van mijn Leven, maar heb daarna mijn bed weer keihard nodig om mijn lichaam tot rust te laten komen. Van mijn sta-op-stoel ben ik "gedegradeerd" tot mijn woonkamerbed. Maar gelukkig kan ik wel mijn bed weer uit zonder hulp. Kan ik wat drinken pakken, of even iets kleins doen. Merk ik dan wel met mijn energie, mijn hart en mijn spierkracht. Daarom dat ik mijn woonkamerbed nodig heb. Maar ik kan ook de auto in, en een stukje meerijden. Zelf rijden gaat niet meer. Ook door de morfine die ik dagelijks nodig heb.Maar binnenkort ga ik wat nieuws proberen, en als dat lukt kan ik wat verder weg eens misschien op visite bij iemand. Ik ga van de bijrijdersstoel een plekje maken waar ik goed kan liggen en natuurlijk is dat niet hetzelfde als mijn bed, maar ik wil wel eens wat verder van huis. 21 December móet ik, want ik heb een afspraak bij een cardioloog in Amsterdam die verstand heeft van #ME. Maar als dat niet al te veel tegenvalt, kan ik mijn wereld misschien samen met mijn lieve hubby uitbreiden!
Maar ik had het over vrienden. Via internet. Die zijn voor mij enorm belangrijk geworden. Ik heb mensen leren kennen, die ik anders nooit had ontmoet. Een voordeel van ziek zijn? Bed- en huisgebonden zijn? Nee, geen voordeel, maar een welkome verandering in mijn leven. Ik zou niet meer zonder mijn lotgenoten kunnen, zonder mensen die mij begrijpen en zeker niet meer zonder mijn FB-broer, FB-zus en mijn allerliefste bedmaatje. Ze dragen mij in dit leven wat ik nu noodgedwongen heb, door de ziekte #ME. Ik heb altijd gezegd, ik héb ME maar ben het niet. Nee, maar het beïnvloedt mijn dagelijks leven wel enorm. Natuurlijk ben ik gewoon nog Marjan, die ik altijd was. Misschien zelfs meer betrokken bij anderen, meer tijd voor mijn vrienden, meer begrip voor het leven wat anderen leven. Want ook vrienden die ik al langer ken, gewoon hun gezin hebben en wel of geen werk, oud-collega's die me niet zijn vergeten ... ze betekenen meer voor me dan vroeger.
Ik realiseer me voor de zoveelste keer dat mijn vader mij bij Leven, nooit zo heeft gezien, ziek op bed. Huisgebonden. Getekend door een ziekte. Mis hem enorm. Ik ga ervan uit, dat voel ik zo, dat hij het wel weet. Hij is dichtbij me, want hij heeft een stukje van mijn Hart meegenomen toen hij overleed. Maar dat stukje heb ik ook weer terug, omdat ik weet dat hij bij me is. Als ik hem nodig heb, maar ook zomaar, onverwachts. Het moet (en ik weet dat het zo is) voor mijn moeder ontzettend zwaar zijn om mij zo mee te maken. Ze kan het niet delen met mijn vader zoals ik graag gewild zou hebben. Gelukkig heeft ze mijn zus, waar ze mee kan praten erover en haar vriendinnen. Mama, ik hou van je!!! Ik ben zo trots op mijn moeder, dat het mij zeer doet dat mensen die mij laten barsten of hebben laten barsten, wel contact met haar blijven zoeken. Dat moeten ze niet doen. Want mijn moeder wil niet kiezen. Natuurlijk sta ik vooraan, samen met mijn zus. Maar voor haar is het moeilijk om geen kaartje terug te sturen als zij er één ontvangt. Terwijl ze wel weet hoeveel verdriet het mij destijds heeft gedaan. Doe dat gewoon niet. Mijn moeder hoort bij mij en ik hoor bij mijn moeder. Wil je mij niet meer zien of spreken, laat haar dan ook met rust!!!
Het is al met al een heel verhaal geworden en ik zou zomaar nog verder kunnen schrijven denk ik. Maar ik denk ook dat het wel overkomt hoe ik mijn vrienden van vandaag en de toekomst koester! En daarnaast ook mijn lotgenoten, want aan een half woord genoeg hebben is soms wel heel erg fijn.
Lfssssssss
donderdag 6 december 2012
06 december 2012
Lieve bloglezers,
Een witte wereld, cm of 5 minimaal gevallen hier ... en ze verwachten nog meer :)
Een witte wereld, cm of 5 minimaal gevallen hier ... en ze verwachten nog meer :)
Dus we kunnen onze lol op. Van H zijn mentrix kreeg ik vandaag al een mail, dat het wokken wat de klas voor Sinterklaas zou gaan doen morgenavond, gaat niet door. Verder was de mail zo ingericht, dat je kon verwachten dat ze morgen niks op school doen vanwege het weer. De school moet open zijn, dus de medewerkers die de school weten te bereiken zijn er en dat is het. Ik heb H dus per mail meteen maar afgemeld. Kan hij net zo goed lekker uitslapen. Hopen dat zijn vriendin N morgen wel uit Amsterdam ons weet te bereiken. Aan haar zal het niet liggen, maar ja, die NS hè ...
J is ziek, dus die hoeft er niet doorheen. Het is wat als je bij de thuiszorg werkt (morgen mijn douchehulp van Joling zorg die élke vrijdag komt!! bijvoorbeeld). Die moeten zich er dan toch maar doorheen ploegen.
Maar het is ook een prachtig gezicht hoor, de witte wereld. Mijn lijf vindt dat een stuk minder, maar daar went ze maar aan ;-)
Morgenmiddag rond kwart over één worden we ook teruggebeld door Dr. Visser uit Amsterdam. Als het allemaal te doen is, ga ik daar toch heen voor eens wat duidelijkheid. Het is een cardioloog, gespecialiseerd in ME. Als hij wat voor me kan betekenen, wil ik daar best mijn energie voor gebruiken. Of althans, ik word dan liggend vervoerd door R. Hou jullie op de hoogte. Hopen dat mijn HA mij dan ook een verwijzing wil geven, maar daar hebben mijn lotgenoten of de arts zelf best wel adviezen voor tegen die tijd.
Voor zover maar even vandaag...
Lfssssss
woensdag 5 december 2012
05 december 2012
Lieve bloglezers,
Sinterklaasavond, pakjesavond. Niet voor ons. We wilden het altijd graag met de Kerst doen, maar ook dat is ons niet gegeven. Gelukkig vieren J & H het wel bij hun vader in Friesland. Wij gaan evengoed wel genieten!!! We moeten nog even precies afspreken, maar ik denk dat de kids Tweede Kerstdag sowieso bij hun vader, stiefmoeder en zusje doorbrengen in Friesland. Of ze er blijven slapen weet ik nog niet. Ron en ik gaan die dag anders invullen.
Maar dat is Kerst, vandaag over 3 weken trouwens alweer, eerst Sinterklaas. Dat vieren wij dus niet. Sinds de kinderen wat ouder zijn doen we daar niets meer aan. We hebben van twee anonieme gevers voor Sinterklaas lekkere dingen gehad. Dus daar ontbreekt het ons niet aan. Ze willen beiden niet bekend worden, dus vandaar anoniem, ik ken ze ook niet persoonlijk, maar ik ben wel super super super dankbaar voor dit gebaar wat beiden hebben laten zien. Armoede bestaat, maar ook menselijkheid!!! En dat vind ik, en dat vindt mijn gezin ook, super! Pure dankbaarheid. Dank jullie wel.
En dan lees je in de krant dat de Groningse voedselbank kaarten mag uitdelen voor de voetbalwedstrijd FC Groningen-VVV. Wij zijn ook aangesloten bij de voedselbank Oldambt, dus wij krijgen geen kaarten. Mag je dan toch bij jezelf denken, en wij dan? Wij hebben ook een super fan in huis! En zo zullen er meer hier in Winschoten/Heiligerlee e.o. zijn die graag naar de wedstrijd zouden gaan. Maar ja, ze moeten natuurlijk ergens een grens trekken en ik wens dan ook de aangesloten gezinnen bij de voedselbank Groningen heel veel plezier bij de aangeboden wedstrijd (door de club en gemeente Groningen Stad beschikbaar gesteld). Maar het is toch wel jammer hoor, ik had het mijn super fan ook zo gegund weer een keer!!! Pffff, je mag niet jaloers zijn, ze doen hier ook genoeg. Maar toch ... dát is iets wat wel héél gaaf is! Okee, zet het nú van me af en gun het de inwoners van Groningen Stad aangesloten bij de voedselbank ook enorm!!!
Met mij gaat het vandaag weer een procentje beter, al heb ik op dit moment wel een slecht moment. Brainfog overheerste vandaag ook mijn gedachten. Lastig, want je kan je op zo'n moment, in zo'n periode, écht dement voelen. Heb natuurlijk jarenlang voor dementerende ouderen gezorgd, en ik heb daar zoveel gezien. En nu maak je op een andere manier, toch een beetje hetzelfde mee. Concentratie- en geheugenstoornissen. Kort termijn geheugen. Verward. Veel staren, gedachten die alle kanten opvliegen, maar totaal niks met vandaag te maken hebben. Mist in je hoofd, wattenhoofd. Hou er niet van. Maar ja, die periodes zijn er nou eenmaal en over dit stukje schrijven doe ik dan ook enorm lang. Maar ik heb toch wat op papier :)
We gaan mijn mistige hoofd maar wat rust gunnen en niet meer laten concentreren XXX
Lfssss
Sinterklaasavond, pakjesavond. Niet voor ons. We wilden het altijd graag met de Kerst doen, maar ook dat is ons niet gegeven. Gelukkig vieren J & H het wel bij hun vader in Friesland. Wij gaan evengoed wel genieten!!! We moeten nog even precies afspreken, maar ik denk dat de kids Tweede Kerstdag sowieso bij hun vader, stiefmoeder en zusje doorbrengen in Friesland. Of ze er blijven slapen weet ik nog niet. Ron en ik gaan die dag anders invullen.
Maar dat is Kerst, vandaag over 3 weken trouwens alweer, eerst Sinterklaas. Dat vieren wij dus niet. Sinds de kinderen wat ouder zijn doen we daar niets meer aan. We hebben van twee anonieme gevers voor Sinterklaas lekkere dingen gehad. Dus daar ontbreekt het ons niet aan. Ze willen beiden niet bekend worden, dus vandaar anoniem, ik ken ze ook niet persoonlijk, maar ik ben wel super super super dankbaar voor dit gebaar wat beiden hebben laten zien. Armoede bestaat, maar ook menselijkheid!!! En dat vind ik, en dat vindt mijn gezin ook, super! Pure dankbaarheid. Dank jullie wel.
En dan lees je in de krant dat de Groningse voedselbank kaarten mag uitdelen voor de voetbalwedstrijd FC Groningen-VVV. Wij zijn ook aangesloten bij de voedselbank Oldambt, dus wij krijgen geen kaarten. Mag je dan toch bij jezelf denken, en wij dan? Wij hebben ook een super fan in huis! En zo zullen er meer hier in Winschoten/Heiligerlee e.o. zijn die graag naar de wedstrijd zouden gaan. Maar ja, ze moeten natuurlijk ergens een grens trekken en ik wens dan ook de aangesloten gezinnen bij de voedselbank Groningen heel veel plezier bij de aangeboden wedstrijd (door de club en gemeente Groningen Stad beschikbaar gesteld). Maar het is toch wel jammer hoor, ik had het mijn super fan ook zo gegund weer een keer!!! Pffff, je mag niet jaloers zijn, ze doen hier ook genoeg. Maar toch ... dát is iets wat wel héél gaaf is! Okee, zet het nú van me af en gun het de inwoners van Groningen Stad aangesloten bij de voedselbank ook enorm!!!
Met mij gaat het vandaag weer een procentje beter, al heb ik op dit moment wel een slecht moment. Brainfog overheerste vandaag ook mijn gedachten. Lastig, want je kan je op zo'n moment, in zo'n periode, écht dement voelen. Heb natuurlijk jarenlang voor dementerende ouderen gezorgd, en ik heb daar zoveel gezien. En nu maak je op een andere manier, toch een beetje hetzelfde mee. Concentratie- en geheugenstoornissen. Kort termijn geheugen. Verward. Veel staren, gedachten die alle kanten opvliegen, maar totaal niks met vandaag te maken hebben. Mist in je hoofd, wattenhoofd. Hou er niet van. Maar ja, die periodes zijn er nou eenmaal en over dit stukje schrijven doe ik dan ook enorm lang. Maar ik heb toch wat op papier :)
We gaan mijn mistige hoofd maar wat rust gunnen en niet meer laten concentreren XXX
Lfssss
Abonneren op:
Posts (Atom)







