Vergeet ME niet

vrijdag 16 november 2012

16 november 2012

Lieve bloglezers,

Ik hou het vandaag kort. Heb gisteravond een enorme inzakker gehad, dacht werkelijk dat ik een giga griep ging krijgen. Maar ik denk dat het blijft "hangen" bij de mij zo overbekende #PEM. Ben al gedoucht, extra morfine genomen en verder deze dag rust.

Maar ik wilde het volgende toch weer met jullie delen, dus dat kan mooi vandaag.



Morgen misschien meer ...

Lfssssssss


donderdag 15 november 2012

15 november 2012

Lieve bloglezers,

Gisteren geen blog. Omdat ik geen energie meer had. Alles was op. Alles was weg. En dat "alleen maar" omdat ik visite heb gehad. Het was heerlijk om mijn moeder weer even om me heen te hebben. Dan mag je weer even je zorgen delen en je weer kind voelen. De warmte van de extra zorg van je eigen moeder is zo heerlijk. Maar het slurpt dus onbewust zóveel bij me weg. Bij het Leven met ME. Elke verandering, inspanning, afwijkend van je ritme, het kletsen met je moeder .... ► betekent dus weg energie. En ik kan je zeggen dat me dat zeer doet. Dat ik daar van ontzettend baal. Zeg ook steeds tegen mijn moeder, voel je niet schuldig, want dat is niet nodig!
Energielekken liggen op de loer. Dat ik ongeneeslijk ziek ben, daar probeer ik al mijn eigen weg in te zoeken om mee om te gaan. Maar is het dan ook nog nodig dat ik mijn energie aan de minste en de leukste dingen in het leven kwijt raak? Een bezoekje aan de HA of ZH. Het is een aanslag en we moeten er weer dagen van herstellen, het energielek weer dichten. Een bezoekje van je liefste dierbaren. Het kost weer dágen om het energielek te dichten. Om weer verder te kunnen. En in de dagen dat het energielek nog niet is gevonden of hersteld, krijg je klachten die "gezonde" mensen in deze periode veel hebben. Griep. Griepklachten. Zo voelen wij ons de hele dag 24/7, een ernstige griep die je velt. Zodra je griep hebt die je kan handelen, dan kan je weer wat meer doen, want dat is ons energielevel. Ik bedoel ermee te zeggen dat ik me dan voel alsof ik een giga griep heb. Keelpijn, hoofdpijn, spierpijn, armen en hoofd voelen als lood, benen alsof je de hele dag door een marathon loopt. Nee, het valt helaas niet op te lossen met citrosan oid. Was dat maar zo.
Maar ik baal er wel van.
Alleen ervan balen kost ook weer energie ... dus laat je het maar gebeuren, laat je het over je heen komen. Anders duurt het nog langer. Het herstel.
En tóch doe ik precies hetzelfde de volgende keer. Vaak zoek ik bewust de grenzen op, wetend dat het dan weer even duurt voordat herstel zich weer aandient. Maar je wil ook léven. Je wilt niet alleen maar onder de levels blijven zitten hangen. Ik tenminste niet. En ik weet veel van mijn lotgenoten niet. Want we hebben dit leven gekregen ... en we zullen hiermee dealen. Acceptatie heb ik het al over gehad. Maar ik had deze enorme ME-val er zó voor over om mijn moeder heerlijk bij me te hebben. En daar blijf ik voor kiezen! Want mijn moeder is belangrijker dan de ME-val. Daar kom ik toch wel weer doorheen. Na dagen. Maar mijn moeder heb ik nu nog, en dat is zó belangrijk!!! Want ik moet al zonder mijn allerliefste papa, die mij zo ziek als nu niet eens heeft meegemaakt. Maar zonder mijn mama omdat ik toevallig iemand ben die daarna dagen het energielek moet dichten en weer moet herstellen? No way. Ze is één van de weinigen die zich er helemaal in verdiepen en begrip tonen en vanuit hun hart zich opstellen. Ik ben trots op haar. (buiten mijn MEdelotgenoten om)
De politiek mag aan haar wel een voorbeeld nemen! O.a.
Want ondertussen is de politiek er een puinhoop van aan het maken voor o.a. chronisch zieken. Maar daar misschien een andere keer meer over.

Lfsssss




Op 18 november 2012 zal de 7 heuvelenloop in Nijmegen plaatsvinden. Er heeft zich al iemand aangeboden om dan weer handtekeningen op te gaan halen voor de ME petitie. Uiteraard kunnen er veel meer handtekeningen opgehaald worden als er meerdere mensen meehelpen!

Wilt u meehelpen? Mail dan naar: MEDenHaag@gmail.com 

Bent u of kent u een hardloper die wel met een ME petitie-shirt wil lopen? Mail dan ook naar: MEDenhaag@gmail.com

Verzamelen om half twaaf op het Keizer Karelplein, op loopafstand van het station. Je herkent ons aan de witte petitie-shirts.


dinsdag 13 november 2012

13 november 2012

Lieve bloglezers,

Mijn moeder is er! Hoe gezellig is dat :-) Ik hoop toch werkelijk dat ik in de toekomst weer de reis ook eens richting het Westen kan maken. Maar ja, ook geld zit dwars, want het is niet een ritje van een paar euro. Helaas. Maar de grootste tegenhanger is natuurlijk mijn lichaam, die niet doet wat mijn hoofd wel wil. Maar goed, dat is accepteren. (hoe doe je dat ook alweer?)
Accepteren van je ziekte, je beperking, je onvermogen. Ik denk dat ik het nooit zal kunnen accepteren. Ik ben wel druk bezig om ermee om te kunnen gaan. Maar acceptatie dat je als vrouw van 46jr niet meer kunt wat je graag wilt en in een lijf zit wat wel voelt als het dubbele af en toe. Het lukt me niet. Ik weet wel waar mijn grenzen liggen, wat ik beter wel of niet kan doen, wat ik wel of niet aan kan. Daar heb ik meer aan. Ik heb namelijk het idee als ik het accepteer, dat ik het dan ook goed vind dat ik ben geveld door een ongeneeslijke ziekte. Maar dat vind ik niet. Ik baal daar van. En ik zou het zo graag anders zien. Maar daarin heeft een mens geen keus. Waarom het wel of niet zo is ... geen idee. Het waarom kan je ook geen antwoord op geven. Het is me helaas overkomen. En nu is het aan mij om ermee om te gaan. Om er een weg in te zoeken. Om er ook positiviteit uit te halen.

x.x.x.x.x


Accepteer jezelf

Ik mag zijn wie ik mag zijn,
of je dat nou leuk vind of niet,
Je krijgt me echt niet klein,
hoe jij je dat ook voor je ziet.

Ik accepteer mezelf hoe ik ben,
dat zou jij ook eens moeten doen.
Dat zit me echt niet klem,
ik heb geleerd van toen.

x.x.x.x.x

Ik accepteer wel wie ik ben, maar ik blijf wel mijn grenzen opzoeken.

Volgende keer weer meer.......

Lfsssssssss



maandag 12 november 2012

12 november 2012

Lieve bloglezers,

De eerste dag van de nieuwe werkweek is alweer bijna om. Ik weet niet eens hoe ik het moet noemen. Het is al jaren geen werkweek meer voor mij. En dat voelt soms raar, soms bizar, soms komt het heel hard binnen. Ik had mijn leven toch wel heel anders voorgesteld. Maar ja, het is gelopen zoals het is gelopen en een ziekte kun je niet afwenden. Je kunt ermee leren omgaan, accepteren, en ook dat is een heel proces. Soms denk ik dat ik er wel ben, maar dan wordt je door iets of iemand bewust of onbewust weer een paar treden naar beneden geduwd (en dan zeg ik het denk ik nog netjes), en dan kan je weer opnieuw beginnen. Zo leef ik van de éne dag in de andere. Leven per dag. Dat is wel wat ik heb geleerd. Ik heb zelfs een ritme opgebouwd. Weet hoe ik reageer als het ritme veranderd. En weet wanneer ik moet boeten als ik grenzen passeer.
Er is me al veel ontnomen, afgenomen door het Leven met ME. Vrienden, contacten, mijn pleegdochter waar ik met liefde 4 jaar voor heb gezorgd, mijn reisjes met mijn moeder, mijn reisjes naar het Westen des Lands waar ik vandaan kom, de gesprekken die je normaal voor je kinderen voert met school, of hulpverlening. (gelukkig hebben we een psych voor H die de moeite neemt om bij mij te komen). Ik hoop gewoon dat me niet meer wordt afgenomen. Maar ik merk ook dat als je eenmaal ziek bent, een ziekte hebt waar je aan kan overlijden, dan zie je ook veel verdriet. De ziekte grijpt om je heen en velt mensen waar je van bent gaan houden. Want mijn ziekte heeft me ook veel nieuwe, lieve, intense contacten gebracht. Het maakt je wel kwetsbaarder. Want je kan ook je lotgenoten verliezen. Je leeft met ze mee, of met hun familie. Je nachten worden nachten waarin je niet alleen aan je eigen zorgen denkt, maar ook aan de zó bekende zorgen die je lotgenoten hebben. Maar lotgenoten maken je bovenal sterk. En daarom ben ik zo blij met het contact met mijn lotgenoten. MEdelotgenoten. We vechten voor elkaar, komen voor elkaar op, steunen elkaar in tijden dat het moeilijk gaat, vangen familie op die het zwaar hebben. Omdat de ziekte nog lang niet op de kaart staat zoals het helaas verdiend, hebben we elkaar hard nodig.
Ik weet dat mijn blog gelezen wordt, door mensen die ik niet meer spreek. Die mij verwijten maken. Die op de één of andere manier wel benieuwd zijn hoe het mij vergaat. Het kan best zijn dat alle schuld aan het verliezen van contacten aan mij ligt hoor. Want je kan gewoon niet veel meer hebben. Je kan niet veel bezoek ontvangen en als je de één wel ontvangt, is de ander weer boos. En als je je FB pagina gebruikt om dingen te delen, wordt het gezien als in de belangstelling willen staan over een ander zijn rug. Allemaal bizar vreemde reacties. Maar het kan aan mij liggen. Ik zou zeggen, jullie kunnen mij volgen via mijn blog. Ik en mijn Leven met ME. En verder zegt het plaatje hieronder alles wat ik nog wilde zeggen.

Volgende keer weer meer...

Lfssssssss



zondag 11 november 2012

11 november 2012

PLEASZZ WE KUNNEN NIET ZONDER HULP!!! MELD JE AAN!!!

Lfssssssss



LANDELIJKE INZAMELINGSACTIE! 3DE WEEK JANUARI!!

Online zijn inmiddels 13.292 handtekeningen te bewonderen. Na vele inzamelingsacties, zoals bij de Kuip, Pinkpop, de Nijmeegse Vierdaagse en het bloemencorso in Leersum staat de totale teller, op het moment van schrijven, op 25.907 handtekeningen.

Nu de haven in zicht komt, is het idee ontstaan om een landelijke actieweek te organiseren om de finish in één klap te halen. Deze landelijke actie zal in de 3de week van januari (!!) plaatsvinden.

Wat houdt de actieweek in? Grof geschetst zullen zoveel mogelijk vrijwilligers in zoveel mogelijk dorpen en steden huis aan huis vragen of men wil tekenen voor het burgerinitiatief. Van tevoren worden aankondigingen met de uitleg over het initiatief in de brievenbus gedaan van degenen bij wie men langs gaat (deze brief wordt door ons aangeleverd).

Er is geschat dat als over heel Nederland 40-50 enthousiaste vrijwilligers van maandag t/m vrijdag anderhalf uur actief zijn, de grens van 40.000 handtekeningen overschreden wordt.

Het moet haalbaar zijn om vóór eind december 40 a 50 vrijwilligers warm te krijgen voor dit doel. Kent u, of bent u die vrijwilliger die mee zou willen werken aan deze prachtige actie? Meld u dan aan via: MEDenHaag@gmail.com

De eerste aanmeldingen zijn inmiddels al binnen, maar er zijn nog tientallen te gaan om de 40 a 50 te halen!








zaterdag 10 november 2012

10 november 2012

Lieve bloglezers,

De zaterdag schiet al weer aardig op. Na een hele slechte nacht, heb ik in de ochtenduren toch gelukkig nog wat uurtjes geslapen. Mijn zorg gaat vandaag als eerste naar mijn liefste maatje. Hij is zieker dan ziek, en ik maak me uiteraard zorgen, aangezien hij niet alleen ME heeft, maar ook met een spieraandoening zit. Gelukkig is hij al wel gestart met AB, net als zijn vrouw, en ik hoop alleen maar dat hij zich in de loop van de aankomende dagen zich beter gaat voelen. Bikkel, ik denk aan je!!! ♥
Er zijn meer MEdelotgenoten met vormen van griep en pijn. Tijd van het jaar soms? Ik denk dat ik er tussendoor wapper, hoewel de afgelopen week ook niet om naar huis te schrijven was. Maar ik heb een kuur gekregen voor het littekenweefsel van de buik en het lijkt er nog steeds op dat ook het littekenweefsel van de hernia operatie van ruim een half jaar geleden minder pijn gaat doen. Ontsteking en dan met rust genezen? Nee dus, als dit doorzet, heb ik dus vaker een AB kuur nodig als ik ontstekingen heb! Heb ik weer wat over mezelf geleerd. Maar toch zijn er veel zieken, problemen met bloedwaardes, veel pijn etc. Al mijn lieve lotgenootjes een knuffel van mij! ♥

H is vandaag thuis gebleven :-) Heerlijk! Hij is vanmorgen alleen naar zijn eigen team gegaan om aan te moedigen. H zit zelf met een liesblessure. 20 nov heeft hij daar een echo voor. J heeft vandaag volgens mij ook gekozen om lekker thuis te zijn en R is heerlijk aan het rommelen om me heen. Nu is hij dan even boodschappen halen, maar we genieten hier op onze eigen manier van een rustige zzaterdag. #zennn. Ik hou ervan.
Ben er toch achter gekomen dat mijn moeder gevoelens toch inmenser zijn dan ik zelf had gedacht. Met name het stukje, de periode waar ik nu in kom, het Loslaten, is een crime. Ik verstrik de kinderen zo nog, dus ik moet écht gaan leren om de kinderen los te laten. Gisteren een goed gesprek gehad met de psycholoog van H. Hij heeft me wel de ogen geopend, maar toch voelt het zwaar als ik besef dat ik niet altijd meer controle over de kinderen heb. Het ís gezond, maar oh zo moeilijk. En dan te bedenken dat J nu op de leeftijd zit, dat ik het ouderlijk huis verliet. Niet te combineren hoor, die gedachten ;-).

Voor ik hier afsluit, wil ik graag nog een video met jullie delen. Het zegt zoveel weer meer over Het Leven met ME.






Volgende keer weer meer.

Lfssssssss




vrijdag 9 november 2012

9 november 2012

Lieve bloglezers,

Wat was ik vandaag aangenaam verrast. De deurbel ging en de postbode stond met een aardig zwaar pakket voor onze deur, met mijn naam, ons adres. Ik had toch niks besteld oid. Toch opengemaakt uiteraard en deze lieve brief kwam ik als eerste tegen:

Beste Marjan,

Ik las je verhaal in Vriendin en was hierdoor erg geraakt. Er zal vaak gedacht worden dat het iemand zijn eigen schuld is als hij/zij in de problemen komt. Maar, zoals jouw verhaal, soms kom je in situaties terecht waar je zelfs niets aan kunt doen.

Ik heb zelf ook twee kinderen en het lijkt me heel erg als je ze dingen moet ontzeggen door (geld)problemen.

Ik ken je verder niet, maar het kwam spontaan in me op om je een "hart onder de riem" te steken. Ik heb Vriendin gemaild of ze jouw adres mochten geven en deze heb ik van D.H. gekregen.

Het is  maar een klein gebaar en aangezien Sinterklaas er weer aan komt, heb ik wat lekkere dingen voor jullie gekocht, wat, zoals je schrijf, jullie je niet kunnen veroorloven.

Ik hoop dat het jullie smaakt!

Ik hoop ook dat er betere tijden voor jullie gaan komen

Groetjes

Uiteraard stond haar naam eronder en haar emailadres. Ik heb samen met mijn gezin de doos verder opengemakt en er zat echt van alles in. Van pepernoten tot soep, van douchecrème tot gevulde speculaas. Jullie kunnen je misschien een beetje voorstellen hoe wij híer weer door geraakt waren!!
Er was mij inderdaad eens gevraagd of mijn adres doorgegeven mocht worden n.a.v. het artikel en daar heb ik positief op gereageerd. Maar er nooit meer aan gedacht en dít toch zéker nooit verwacht. Wat een aangename verrassing!!! Wat doet het toch goed als mensen op deze manier aan je denken. Ze schrijven zelf in hun brief dat het een kleinigheid is, maar voor ons is dit een klein stukje hemel op aarde!!
Echt, ik was sprakeloos en er glinsterde een traan in mijn ooghoek.
Ik had haar emailadres, en heb haar gelukkig een bedankkaartje via kaartenhuis kunnen sturen. Wauw, dit was echt een dag met een gouden randje. Want dat gouden randje kwam over de dag heen, nadat deze ook was ingehakt door mijn eigen onzekerheid en lage zelfvertrouwen.

Volgende keer weer meer ... vind het niet passen als ik nu meerdere, andere dingen blog.
Ik wil dit geluksmoment graag even vasthouden!

Lfsssssss